Doel 2019 gehaald, verhuizen, whats next?! (WB)

Het is al weer veel te lang geleden, maar goed druk, druk, druk zal ik maar zeggen haha! Laat ik voor het gemak, maar beginnen bij het einde van Vroomshoop. Een paar rustdagen volgen na die halve triathlon. De dag er na had ik wat pijntjes hier en daar, en voornamelijk stijf. Eerlijk? Ik had verwacht niet meer te kunnen staan, net als na die marathon in april moeite te hebben met traplopen. Dit was gek genoeg niet aan de orde. Fijn was het wel! In mijn achterhoofd denk ik nog, ach het kom nog wel, morgen maar kijken. Maar ook die dag nergens last van! Diezelfde dag kom ik op mijn werk en ik zie nog collegas versteld staan en vragen ”Jij had die halve toch afgelopen zaterdag?” Ja dat klopt! ”Hoe kan het dan dat jij nog zo soepel loopt?” Ik heb serieus geen idee… Goed voorbereid dat zeker, maar blijkbaar niet alleen mentaal. Tuurlijk heb ik van te voren alles ingepland, en moest alles wijken hier voor. De dagen erna goed geluisterd naar mijn lijf, gegeven waar het om vroeg. Dat ik hier zo uit zou komen, had ik niet gedacht. En nu?

De trainingen begonnen weer, niks niet intensief, relaxed zwemmen en fietsen in de eerste week. Goed Willem is Willem niet als hij natuurlijk gelijk weer de max uit zijn lijf wil halen… Ik wou door, wat mij betreft was het seizoen wel klaar. Door naar volgend jaar, die voorbereiding kan mij niet vroeg genoeg beginnen haha! Iris vertelt me nog even heel goed dat dit natuurlijk niet de bedoeling was, ik krijg de trainingen voor me gepland door tri2one en heb me hier aan te houden wil ik verantwoord mijn top bereiken. Je begrijpt natuurlijk wel dat als je je topfit voelt en een rustige training hebt staan dit erg frustrerend kan zijn. Zeker als je overal op social media iedereen aan de Challenge Almere Amsterdam ziet beginnen. De drang om mee te willen doen was groot kan ik je vertellen haha! Natuurlijk weet ik zelf ook wel ergens diep in mijn achterhoofd dat het niet verstandig zou zijn. Balen? Tsja opzich.. Vroomshoop was ik in fysieke gesteldheid al weer vergeten, en ik zat met mijn hoofd al te denken aan andere lange/halve afstanden.

Daarnaast zitten we momenteel midden in een verhuizing, die ook wel het een en ander met zich mee neemt. Een afspraak die ik met Iris al had gemaakt voor we hier aan begonnen was dat de trainingen ten alle tijden door konden gaan. Noem het gek noem het zoals jij het wilt. Maar sinds mijn eerste seizoen is mijn motivatie verviervoudigd, als het niet nog meer is. En de motivatie voor volgend seizoen reist de pan uit. Maar goed hiervoor moet nog wel even een evaluatie gesprek met mijn coach komen oh en gelijk maar een zwem analyse, en qua planning kan dit gewoon niet eerder dan halverwege Oktober. Heel eerlijk baal ik hier best wel van, maar weet ik ook dat we door die verhuizing niet veel tijd hebben. Niet dat alles vol gepland staat, maar we willen de ruimte hebben om over te kunnen schakelen. En die is nodig, even naar het gemeentehuis, even dit, even auto inladen, even snel langs het nieuwe huis. Een kat die zich zelf opsluit in de kattenbak omdat dat het enigste plekje nog is wat vertrouwd voelt is best sneu! Zo kan ik nog wel even door gaan nog anderhalve week en dan zijn we over.

Een kennismaking bij de lokale club was misschien ook niet heel erg super gepland, maar goed mijn nieuwsgierigheid won deze keer. De eerste zwemtraining was leuk en gezellig! Maar alles behalve vermoeiend en intensief met alle respect. Technieken die ik niet kende, tsja ik ben een jaar bezig met alleen maar borscrawl haha! Het geeft toch wel een kick dat je gelijk maar door moet schuiven naar de baan met ”Snellere” zwemmers. De looptraining 3 dagen later was precies het zelfde, even wennen en gelijk door schuiven naar intensievere versie. Gezellig was het allemaal zeker, en zeker qua technieken kan ik hier nog wel het een en ander leren. Voor herhaling vatbaar zeker, maar ik zal de zwaardere trainingen hiervoor niet laten schieten. Dat is het mij tot nu toe niet waard.

Ik denk nog vaak over dit seizoen, hoe ik vooruit ben gegaan met zwemmen is echt bizar. Alles was een eerste keer, en ik denk dat ik me prima gesetled heb. Mijn eerste seizoen was fijn, leuk om kennis te maken. Althans zo voelt het, ik ben blij met het doel wat wij vorig jaar Oktober gesteld hadden en dat dit glansrijk gehaald is, voelt goed. Ik heb alleen wel een maar…

En ik weet zeker dat veel mensen mij nu echt in een gesticht willen stoppen haha! Dat is dat ik nog veel meer wil, ik heb in dit eerste seizoen kunnen proeven. En dit smaakt naar heel erg veel meer! Als ik al denk aan die lange afstand krijg ik een grijns op mijn gezicht. Als ik nog even terug denk aan die dag bij de Frysman hoe het IJsselmeer er bij lag, poaah! Kom maar op met die golven, die fietstocht van 180km en die Marathon. Als ik de wereld kampioenschappen volg op Kona en alleen maar kan denken, dat wil ik ook! Of wanneer het marathon record on de 2uur gelopen word! Ik hou er van om 5/6 uur mijn bed uit te gaan sochtends, beginnen met trainen, die keren dat ik zei dat het mij niet gek genoeg kon was serieus. Tijd om stil te zitten kan ik ook wel als ik 80 ben.

Tot slot, en dan hou ik ook echt op! Boeken uit brengen staat namelijk niet op mijn bucketlist haha!

Of wanneer ik grieperig ben en snot verkouden, voor het eerst heb ik een evenement laten schieten. Totaal niet mijn stijl, hatelijk irritant, maar goed… Ik was al een tijdje verkouden, dat voelt trouwens best raar na 2 jaar niet ziek te zijn geweest of wat dan ook. Het was een evenement om mezelf gewoon even uit te laten op een 10km loop, niks niet voorbereid gewoon ff los gaan. Totaal niet belangrijk dus en totaal niet relevant. Zeker niet als je 2 dagen later een zwemanalyse hebt en een evaluatie gesprek, de gedachte dat ik dus door dat evenement deze afspraak zou moeten cancelen geeft me kippenvel. Dus lekker laten schieten, thuis is er ook nog genoeg te doen.

Ik krijg vaak genoeg te horen dat mensen het knap vinden hoe ik dit doe, en vooral ook vol kan houden. En bij deze nogmaals een excuses als ik hier soms wat nors op reageer met een ”Ja leuk he!” of een ”Yo thanx” en vervolgens mijn ding weer doe, het klinkt bot en zo bedoel ik het vaak niet. Maar ik heb een lat voor mezelf gelegd, en ik ben pas tevreden als ik die gehaald heb. Geloof me ik heb hier vaak genoeg meningsverschillen over met Iris, tuurlijk kijk ook wel naar wat het gekost heeft tot nu toe om dit te bereiken en ben ik daar ook heel erg blij mee. Maar eenmaal een doel voor ogen, wil ik dat halen ook. En ik voel om een of andere reden gewoon dat dit te doen is… Mits wij er alles voor geven en daar twijfel ik niet over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *