Vizier op mijn volgende uitdaging, migraine en weg met die schulden! (2/2) (WB)

Een afspraak bij een bikefitter volgt, ik weet dat ik erg toe ben aan een andere fiets. Althans onze portemonnee zegt van niet kan ik beter zeggen, want wij zijn net uit de schulden. Nou weet ik zeker dat er mensen zijn die denken, heb jij schulden gehad dan? Ja weet je nog? Die kleine bakkerij ”Bakker en Janse” vorig jaar? Waar wij zoveel liefde en werk in hebben gestoken? Die werd genekt door een verbouwing van de gemeente. Met als dank een schuld die uiteraard afbetaalt moest worden. We zijn nu een jaar verder, en geloof me toen de beslissing was genomen om te stoppen met de zaak hebben wij het erg zwaar gehad… Zeker toen de auto ook nog een flinke reparatie moest hebben… Hopen op een volle spaar kaart van de lokale supermarkt of veel lege flessen zodat er boodschappen konden komen was toch echt wel het diepte punt en gewoon heel erg klote. Thank god had ik toen nog steeds mijn fulltime baan die ik tijdens de zaak ook had, en had Iris binnen een week ander werk. Goed veel meer woorden wil ik hier niet aan vuil maken, we hebben veel geleerd, helaas meer minder goeie dan goeie dingen.

8 Maanden hebben we mogen genieten van deze uitdaging.

Een nieuwe fiets kan gewoon nog niet. Dus wat zijn de opties? Uit deze de max gaan halen, en dat kan dankzij deze afspraak. Ik ben een dikke 4 uur bij deze man geweest, begon in het begin een beetje sceptisch te worden en was bang voor een of andere verkoper. (Zeker omdat wij niet veel te besteden hebben, en ik toch echt mijn trainingen bij tri2one boven aan mijn lijstje heb staan) Toen hij begon met ”Meerdere triatleten zijn hier geweest, en die fietsten na 3 weken 10km sneller gemiddeld” Dacht ik… Ja natuurlijk joh! Goed, voordeel van de twijfel gegeven ik zat hier nou toch al. De beste man begint, legt veel over zichzelf uit en wat we gaan doen. At last dacht ik, praatjes vullen geen gaatjes laat maar zien wat je kan. Hij begint en ik was na 5 minuten verkocht! De beste man was met zoveel liefde en passie aan het werk, de eerlijkheid straalde er van af. Een afspraak die gepland stond voor 2 uren, duurde uiteindelijk 4 uur. Het resultaat? Ik kan veel meer uit mijn fiets halen, zit een stuk comfortabeler. En ik geniet van de data die hij mij kon laten zien, testje hier, testje daar, stuurtje sus, pedaaltje zo heerlijk! We plannen een volgende afspraak aangezien ik een test zadel mee krijg, en de beste man vertelt mij nog ff dat ik waarschijnlijk wel erg zal moeten wennen aan de nieuwe houding. En misschien wel flink wat spierpijn zal houden voor de komende dagen, ik begin te lachen, en denk wat een grapjas! Nee serieus zegt hij, mijn mond valt open… Stotterend krijg ik het toch half mijn mond uit, ”Meent u dit?” De man lacht, en ik denk ”Oh gelukkig toch een grapje” Ja zeker! … Het besef dringt tot me door, het is nu Woensdag, morgen een fiets training, dan is het donderdag. Dag van spierpijn vrijdag, dag van wedstrijd ZONDAG. Een kleine rekensom en je weet hoeveel herstel dagen of beter gezegd hoeveel herstel uren ik heb… Hoe in vredesnaam heb ik dit weer zo achterlijk kunnen plannen… Goed ik kon me er of nog drukker om gaan maken, of kijken of het echt zo was.

Genieten!

Ik moest die dag nog trainen, even warm fietsen om vervolgens een goed uur te gaan hardlopen. En die kop leeg maken. De dag erna mijn fiets training gedaan, en geloof het of niet. Ik kwam een stuk hoger in mijn snelheden te zitten. Ik denk nog die man had dus gelijk… Daar waar ik hem voor gek verklaarde haha! En bedenk me op hetzelfde moment, als dit klopt zal die spierpijn ook wel kloppen… En dat klopte ook, natuurlijk het zal ook eens een keer mee zitten he! Gelukkig kan ik dit door het geplande schema de dag voor raceday er goed uit fietsen. En kan ik op race day fris aan de start beginnen. Tenminste daar leek het de Zaterdag ochtend nog op, leek ja…

Ik moest diezelfde dag nog werken, 21.00u klaar snel naar huis en niet veel later naar bed. Althans dat was de bedoeling, tot ik tijdens het omkleden in mijn linker oog hoek wazig zicht krijg… Oke ik heb al heel lang geen migraine aanval gehad, en dat wil ik graag zo houden denk ik nog. Ik haast me naar de auto, en merk dat mijn rechter ook begint. Shit just got real ik weet genoeg (Ja een ritje naar de dokterswacht vorig jaar heeft mij veel geleerd 😉 ), zo beginnen mijn migraine aanvallen altijd. Natuurlijk net nu, op de vooravond van je volgende race day. Gelukkig heb ik altijd mijn medicijnen bij me hier voor, ik neem ze en haast me naar huis. Eenmaal thuis, kan ik het licht in huis niet verdragen. Ik baal als een stekker, had Iris zowat heel de week al niet gezien door trainingen en werk, ik kom nu thuis en vlieg mijn bed in. En schreeuw nog naar Iris als ik me morgen zo voel gaan we niet punt! Alles had ze klaar gezet voor race day, we konden zo ons bed uitrollen en naar Klazienaveen gaan. Emotioneel als Iris is, sluit ze af komt naar me toe, ”Het zit ook nooit mee he…” Meer kan ik me van die avond niet herinneren. Wel wordt ik wakker met de gedachte mij zo niet uit het veld te laten slaan… Concentreren deed pijn, omkijken deed pijn, en de veel besproken ”man met de hamer” zat nog steeds op mijn hoofd om te rammen. Ja dit was een heftige aanval, als je hem na 10 uur slaap nog steeds voelt.

What to do? Al dat werk voor niks laten zijn of gewoon gaan en maak er maar het beste van? Twijfel… Tot een gedachte mij te binnen schiet… Er zijn zoveel mensen die niet meer kunnen doen wat ze altijd deden door een aandoening, ongeluk, of wat dan ook waaronder mensen die dichtbij mij staan. En ik? Ik heb alleen maar wat pijn in mijn hoofd en ben verder fit. Waar wacht je nog op!

Klazienaveen 2019

Op naar Klazienaveen! Ik ben alle stress kwijt, alle gedachtes. Iris ziet de opluchting in mij, en zegt nog ”je bent er klaar voor he?” Ik lust deze uitdaging rauw. De top van Nederland loopt hier rond, tijd om mezelf hieraan te gaan wagen. Een groot kanonsschot volgt en we kunnen los! Ik vervloek mijn wetsuit nog even,(Mijn hele postuur veranderd, in een heel rap tempo en dat maakt mijn wetsuit veel en veel te groot…) en zie vervolgens boven aan die gracht, Iris mee lopen of naja dribbelen? In ieder geval haar best doen om mee te komen. En ik denk nog, joh doe es ff normaal en relax, zo snel zwem ik niet. Maar dat deed ik dus wel, ik begin me te ergeren aan het tempo van de racers voor mij. Wil er omheen en uiteindelijk lukt dat ook! Lekker door zwemmen, ja haha! Ik en lekker door zwemmen zonder gezeik, wie had dat gedacht haha! Uiteindelijk kom ik na een klein halfuur het water uit, geen kramp… Die kreeg ik tijdens het hardlopen naar T1, gelukkig was het maar heel even. En hoor ik nog iemand uit het publiek schreeuwen, kom op joh! Je moet nog fietsen en lopen! Je meent het? Denk ik nog enlachend kom ik T1 in, snel door wisselen en mijn fiets op. Iris die zo snel als ze kon achter me aan gerend was schreeuwt me nog na, dat ik bij de kopgroep zit. Lekker gevoel zeg!

Eindelijk mijn ritme kunnen vinden en tempo kunnen zetten!

Tijd om te doen waar ik me sterk in voel, en dat blijkt! Ik wist dat de rode nummers de halve NK afstand deden. Ik was zelf geel vanwege de OD, ik zie niks geels om me heen. Tijd om te rammen! Ik kon redelijk mee komen met de rode nummers, wisselde met veel kop om kop. En kreeg zelfs de vraag nog waarom doe jij mee aan de OD? De halve NK was ook wel wat voor jou geweest. Ik had geen flauw idee wie die man was en waar hij het over had, dit is tenslotte mijn 5e triathlon nog maar… En fietste lekker door. Aangekomen bij T2, staat Iris daar weer en die roept nog denk om je wissel. Wissel? Oh ja! Dat wat we hadden geoefend bij ons thuis en waar echt wel wat tijd in zat. Vlekkeloos voor de streep er af, fantastisch! Door naar het hardlopen, krijg ik nog een melding op mijn horloge 2 nieuwe records. Het zal wel denk ik, fietsen ging dus ook goed schijnt. Beter dan gedacht haha! Wat blijkt achteraf, de 47km uiteindelijk in anderhalf uur! Lekker 😀

In de laatste zwem meters nog zo veel mogelijk racers voor bij gaan.

Het hardlopen, een minder onderdeel. Ik weet dat ik het op de vorige 2 disciplines goed gedaan heb. En dat met zo’n week achter de rug, ik was al tevreden. Uitlopen, genieten van het publiek en de race. Ik kon racers bij houden die mee deden aan het NK, hoe vet!? Dat ik moest inleveren met het hardlopen was daarom geen straf. Ik loop de 10k in iets meer dan een uur. Blij aan de finish! Dit ging toch best gemakkelijk, lekker vertrouwen getankt en vizier op Maastricht voor mijn 2e OD! 🙂

Heerlijk uitlopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *