Episch/heroïsche dag!

Wat een epische dag! Laat ik bij het begin beginnen…

Het is 4.00u en mijn wekker gaat, iets vroeger dan normaal. Zeker voor zondag! Waarom zo vroeg? Nou ik ben sochtends niet snelste, zeker niet om 4.00u. Alles stond al klaar, auto al ingeladen ik kon mijn bed uit en gaan, maar toch vind ik het altijd wel even fijn om ”op te starten”. Goed 5.15 time to go!

Met die wedstrijd vibe zat het wel goed, ook al was het een training. Met inachtneming van de corona regels uiteraard. Het is iets voor 7.00u. En ik de eerste ben die aan komt, mooi op tijd en de tijd om de benen te strekken. Ik wordt altijd zo stijf als een hark van die lange autoritten namelijk, maargoed het was dit of een B&B met de kans op een rot nacht net zoals vorig jaar in Maastricht.

Super relaxed kunnen settlen, het water was zo onstuimig als wat. En persoonlijk vind dat gevoel van die golven heel erg gaaf! Het water was warm, kortom klaar om te starten. 8.15 en los! Die golven waren zo gaaf, een klein detail… Het gebeuk van de golven zorgde er voor dat ik mijn navigatie compleet kwijt was. Wat zeg ik, welke navigatie? Met gevolg ja je raad het al, 2/300 meter meer gezwommen dan de bedoeling. Super relaxed gezwommen dat dan wel, alleen veel te veel. Goed dit was ook de 1e keer in zulke omstandigheden, Zandvoort vorig jaar had dit ook maar niet zo erg. Mooi puntje voor aandacht om op te focussen. Ik was overigens nog best tevreden met de tijd, zeker als je na gaat wat ik had gezwommen in die tijd.

Zelfs de wissels gingen vlotter dan ooit te voren en dat was ook fijn! Dan het fietsen, van hemels naar hels en andersom of hoe je het ook hebben wil. Ik dacht dat er op het platteland in Friesland altijd wind was, nou ga maar eens naar de polder! Het parcour? Van Lelystad naar Enkhuizen en terug, dan weer terug tot halverwege en weer terug naar Lelystad. Recht toe recht aan, wind mee heerlijk! Een snelheid van 40kilometer gemiddeld was zo gehaald, wind tegen? Ik fietste bij vlagen niet sneller dan 18kilometer… De verzuring sloeg daardoor vlak voor Enkhuizen enorm toe! Goed lichtste versnelling pakken, en blijven trappen. In middels zie ik zo’n 2/3km voor het keerpunt andere atleten terug keren, man ik kan niet wachten om te keren. Zeker het laatste stukje boven op de dijk, ik heb zo’n mooi ligstuur maar bij vlagen kon ik die niet eens gebruiken omdat ik anders de berm ingewaaid werd. Goed niet te veel pushen, keren en bijtanken. Heerlijk die wind in de rug enigste nadeel… Wind tegen duurt zo veel langer haha! Je ziet de buien in de verte de regen lozen, geregeld een koude douche die je hartslag deed dalen was een feit. De laatste 5km voor het 2e keerpunt, de bocht door richting Lelystad… Meneer wind heeft er zin in, kop in de wind en blijven trappen. Leuk straks die wind mee, en ik weet dus dat ik eindig met wind tegen. Het was continu krachten verdelen en uit kijken hoe je het verdeelt, veel meer dan in andere triathlons niet zo gek in deze omstandigheden. Uiteindelijk ver beneden vorig jaar, al was dit ook ietsje korter, dan nog niks te klagen.

Het lopen, iets waar ik eigenlijk vooraf echt tegen op keek. Vorig jaar in mijn eerste halve triathlon, kreeg ik echt heel veel last van kramp in mijn hamstrings ja allebeide… De vrees dat dit dus weer zou gebeuren was zeker aanwezig. Maar naarmate de loopmeters er in kwamen, begon ik mij alleen maar beter te voelen. De zouttabletten doen hun werk heel erg goed, sterker nog het enigste waar ik last van kreeg waren de betonblokken onder mijn romp… Ja die benen waren heel erg zwaar op een gegeven moment! En het tempo wat ik voor 3 kwart van deze halve marathon kon vast houden zat er niet meer in.

Ja de omstandigheden waren zwaar!

Mijn tweede halve triathlon, gelijk met dik 20 minuten verbeterd ten opzichte van vorig jaar. Kleine kanttekening het had nog veel meer kunnen zijn als ik gewoon goed recht had kunnen zwemmen, aan de andere kant de techniek waar we zo op gehamerd hadden was goed zelfs in deze omstandigheden. Kan ik met een voldaan gevoel terug kijken, op mijn trainings periode in de corona tijd die dus gewoon goed geweest is.

Een medaille met een spiegel voor de zelfreflectie, hoe gaaf!

En nu? Eerst maar eens lekker herstellen, ik voel de golven nog namelijk als ik ga slapen haha! Over 3 weken staat er een lokale race gepland, het prikkelt wel al om te gaan starten en dit is een mooie afsluiter van dit ”seizoen”.

Verdwenen van de radar, of toch niet?

Om gelijk maar even met de deur in huis te vallen, ik was even helemaal klaar met social media. En besloot zonder pardon alles te verwijderen. Prive was niet meer prive en dat is iets waar ik in de toekomst toch echt meer rekening wil houden… Bloggen en schrijven over mijn/onze belevenissen vind ik leuk, het helpt mij en ik help anderen door mijn ervaring te delen win-win toch? Daarnaast ben ik ook enigszins blij dat ik in die zin gemist werd! Ook geeft het mij door het op deze manier te doen een stuk meer rust en controle.

Goed waar waren we gebleven? Ik moest zelf ook even lezen, mijn laatste blog dateert uit April met die fantastische puppy foto’s. Hij is inmiddels getransformeerd in een monster, maar wat zijn we blij met hem. Het is een schat, doet alles voor zijn baasjes maar alleen zijn is nog een pure hel. Alsof hij ongetraind een halve triathlon zou racen… Ja, een slagveld dus! Zijn mening laat hij ook altijd duidelijk gelden, als meneer de rolgordijnen niet leuk vind, en je de volgende ochtend wordt met een ge-herkauwd rolgordijn voor de ramen… Inmiddels koosballoos als bijnaam heeft… Oh! En had ik al gezegd dat hij inmiddels zo goed als even groot als Iskra is?

Ze kunnen wel lief zijn 🙂

Sinds zijn gehoorzaamheids- training hebben we echt stappen gemaakt, zelfde geld voor onze ijskoningin maar die heeft het iets moeilijker. Een getraumatiseerde hond van 5 jaar, nieuwe gewoontes aan leren heeft zo zijn tijd nodig. Maar we zijn blij met ze! Ja zelfs als de tent af breken…

Hoe zit het nu met trainen dan? En werk?

Nou inmiddels werk ik weer normaal bijna 2 maanden, en dus heb ik mijn ritme weer. Dat is erg fijn en voelt als vanouds.

Mijn zoveelste analyse bij Hylke! Als je coach met twee handen in de lucht staat te juichen, weet je dat het goed gaat! 😀

En het trainen dan?

Inmiddels zit ik op 18/20 uren aan trainen per week. En ik geniet er ook oprecht van! Ik wou het eens proberen, meer trainen zeker ook om af te vallen. Afspraak met de coach was als het niet gecombineerd gaat met werk schroeven we naar beneden, want dit zijn uren voor een hele triathlon, terwijl ik nog voor een halve train. Maar tot nu toe is dit niet nodig, en maak ik gewoon een mooie slag voor volgend seizoen ook! Al moet ik soms wel even slikken, dat ik naast het trainen en de honden verder nergens tijd voor heb. En heel eerlijk soms valt me dat zuur. Maargoed als je een doel voor ogen hebt en je wil dat bereiken, zullen er ook offers moeten komen daar ben ik me maar al te bewust van. Het is als het gebeurd een drempel waar je even over heen moet, maar met alle liefde.

Het afvallen ging te snel, waardoor ik meer moest eten. Ja nog meer! Inmiddels ben ik hier wel aan gewend, en het werpt zijn vruchten af. Ik slink als een malle, en mijn gewicht daalt heel gestaag. Meer de centimeters in omvang vliegen er af, en is mijn racepak voor dit jaar/seizoen al te groot aan het worden.

Ja, ik ben gekrompen :)!

Inmiddels ben ik de trotse eigenaar van deze Ridley Dean, ik riep al tijden dat ik heel erg graag een tijdrit/triathlon fiets wil. Hij is er eindelijk, en man wat was het zwaar de eerste dagen… Alles vezuurde zelfs mijn armen! Lagen mijn gemiddeldes een stuk lager van wat ik gewend was, het was wennen en goed ook. Inmiddels heb ik de fiets een dikke week nu en merk ik dat het steeds beter gaat. Sterker nog mijn gemiddelde nu was mijn topsnelheid op mijn vorige fiets. Daarnaast rij ik een stuk comfortabeler en stabieler. Dit na een week, ben ik benieuwd wat hij over een tijdje brengt.

Dit pronkstuk hangt mooi in onze woonkamer!

Dankzij Dennis van d-cycling kan ik weer een mooie tijd vooruit, en bovenal kan ik nog meer genieten van het fietsen. Deze man heeft zoveel passie voor zijn vak, wat zo’n bikefit nog mooier maakt!

En nu? Toekomst plannen?

Nou! Eind Augustus doe ik een halve triathlon en wil ik me echt verbeteren, ten opzichte van vorig jaar in Vroomshoop. Dus die eerst, daarna? Denk ik dat ik in de herfst/winter mijn hardlopen echt even goed de aandacht wil geven. Het is nog niet zoals ik het graag wil zien, en dat komt zeker wel.

Als ik zie hoeveel stappen ik heb gemaakt in het zwemmen nu, ben ik er van overtuigd het zelfde te kunnen met hardlopen. Van verzuipen en bang in open water, naar zelfverzekerd en lekker kunnen zwemmen.

Onder water plaatjes blijven leuk! 😉

En voel ik me steeds beter bij het idee om volgend jaar een hele te doen!

Er is altijd een weg, zolang je maar wil en bereid bent er vol voor te gaan.

Corona, een flinke dip, en onze nieuwste aanwinst! (WB)

Het is zondag ochtend halverwege Maart, een week voor mijn eerst geplande halve marathon voor het begin van mijn seizoen. We hadden de knoop al doorgehakt dat we opzoek waren naar nog een hond, een pup het liefst. Ook om Iskra uit haar schulp te krijgen en voor de momenten, dat wij er niet zijn zou een maatje voor haar goed zijn. Voorjaar staat voor de deur dus de nestjes met puppy’s ook, ik slinger google aan en zie een nest van 5 stabij pups waar nu nog 2 van waren niet ver bij ons vandaan. Kort overleg met Iris volgt, die gelijk begint te glunderen. ”We kunnen altijd kijken” Kijken is kopen bij pups zo gaat dat nou eenmaal haha! Een paar uur later zijn we een gezinslid rijker, de 8 weekjes oude ”Bliksem” komt bij ons wonen. De omstandigheden op de boerderij en moeder hond waren zo goed dat we gelijk om waren, meneer zag er zelf ook best uit trouwens met 8,5 kg op de teller.

Kleine hummel, toen nog klein.

We konden niet wachten om Iskra haar toekomstige partner in crime te kunnen showen… In het begin moest ze niks van hem hebben, ontwijken, maar goed ze respecteerde hem van moment 1 en dat was fijn! Mevrouw de ijskoningin moet altijd een beetje ontdooien, dat is erg moeilijk met een onbeholpen pup die geen grenzen kent 😉 Vanaf dat moment gebeurd vrijwel alles samen, en is de band tussen die 2 momenteel zo sterk dat ze niet meer uit elkaar te halen zijn. Alles maar dan ook echt alles gebeurd samen, eten, wandelen, trainen (Ja zij trainen ook haha!), spelen. Iskra is sinds kort ook speels geworden, ze moet ook wel maar het is een kant van haar die wij nog niet hadden gezien. In alle opzichten was dit een schot in de roos! Een hond met een traumatische ervaring en een pup die elkaar zo goed aanvullen, we hadden het vermoeden dat dit zeker voor Iskra een goeie zet was, maar dat het zo snel zo zou uitpakken hadden we niet verwacht. Het onbeholpen/nergens bang voor en alles willen ontdekken puppy gedrag, is ideaal ook voor Iskra ze wordt er in mee getrokken en leert hiervan.

Vermoeiend hoor zo’n pup!

Oh en geloof me, dit was allemaal leuk, lief, schattig, goed, aardig en noem maar op. Maar er zijn ook zat momenten dat ik getwijfeld heb of dat ik Biksem het liefst achter het behang plak, zeker voor Iskra. De momenten dat Bliksem van de tuin een zwembad maakt, voor de zoveelste keer van onze huiskamer een composthoop maakt. Puppystreken die ik voor lief neem, ik probeer het allemaal positief te zien haha! Zo’n zwembad is zeker in het Corona tijdperk handig, dus het is lief dat hij daar nu al in mee denkt… Toch?

Ja het is een periode die geen van ons allen ooit heeft beleefd, of ook maar enige ervaring in heeft. En laten we ook hopen dat dit zo snel mogelijk voorbij is, dat iedereen gezond blijft staat voorop. Inmiddels ben ik al een aantal weken thuis van werk, ik heb serieus nog nooit zolang thuis van werk gezeten. Bizar, het haalt mij daarom ook compleet uit mijn ritme. Wat moet ik met deze tijd? De slaapkamer opknappen en buiten het huis om alles zomer proof maken is ook wel eens klaar. Sterker nog de races die gepland stonden vallen 1 voor 1 weg, zo erg is dat niet natuurlijk ten opzichte van wat er momenteel in de wereld gebeurd. Maar ik was alles wel even zoek ja, je doelen worden uitgesteld zonder pardon. En als klap op de vuurpijl wordt de trainingsintensiteit verlaagt, niet meer dan logisch natuurlijk. Ik heb er niks aan als ik mijn immuunsysteem onnodig omlaag haal. Maar het ritme was weg dat is duidelijk, daarnaast ben ik ook nog eens zwaarder geworden. Doel om mijn vet weg te trainen is wel gelukt, het is alleen omgezet in spieren en dus ook zwaarder geworden. Ook niet helemaal de bedoeling… Heb geen zin om tijdens het zwemmen weg te zinken, of wat dacht je van het hardlopen? Hierdoor twijfel ik aan alles… Heb ik het de afgelopen tijd goed aangepakt of niet? Tijd om hier voor extra hulp in te schakelen, ik ben iemand die graag op zijn muil gaat en zelf ondervind maar dat is nou wel klaar. 😉

Allereerste triathlon 2 jaar terug.

Allemaal zo demotiverend als wat natuurlijk… Waar doe je het dan nog voor? Goed vergeet niet hoe je begonnen bent. Zelfs dit kon mij even niet motiveren… Heel raar meestal vind ik wel weer iets als ik in een dipje zit maar dit duurde wel even. Totdat er een heel mooi gebaar door de brievenbus valt, een kaartje van mijn coach, iemand die mij altijd op de juiste snaar weet te raken. En ook nu weer, had geen beter moment kunnen vinden dan nu 😉 En ik weet dat je dit leest, dus nogmaals bedankt man!

Allereerste triathlon 2 jaar terug klaar voor mijn ”verzuip” sessie haha!

Hoe nu verder ? Geen idee een vraag waar ik het antwoord niet voor heb. Ik ben blij dat ik het plezier in het trainen weer heb, zowel voor mezelf als met de honden. Voor de vorm gekeken naar mijn eerste jaren in het hardlopen/fietsen, geweldig om te zien! Momenteel geniet ik weer van elke rit op de fiets, en elke training die ik heb. En alle goede doelen die er momenteel op duiken, binnenkort een 8e triathlon doen voor het goede doel. Ik kijk er naar uit!

Ja poseren kunnen ze wel 😉

Mijn grote vriend ”striae” laat van zich horen, ook ben ik eindelijk gewend aan een dag minder werken! (WB)

Mijn nieuwe vriend, wennen aan een compleet nieuw ritme en vasten! Het is nu de 3e/4e week dat ik een dag minder ben gaan werken, en het begint eindelijk te wennen. Ik heb echt wel een week gehad dat ik me heel erg belabberd voelde. Achteraf is dat ook niet gek, toch? Zie het als een lint waar continue spanning op staat, en die spanning hoeft in eens niet meer en maakt plaats voor rust en leuke dingen. Mijn hoofd snapte het even niet meer… Ik wist zelfs niet eens wat ik met die tijd aan moest haha! Zelfs momenten dat ik na mijn trainingen tijd ”over” had, ik hoefde eens niet in de auto te eten en mijn kwark naar binnen te stouwen. De planning die ik altijd had klopte nu niks meer van, heel mijn ritme was weg.

Gelukkig had ik dit al een beetje verwacht, toch is het dan altijd erger dan wat je inschat. Geef het de tijd, je wil verder komen in het sporten, triathlon dan is dit wel een stap die daar bij hoort. Ja… Geduld is nog steeds niet mijn sterkste kant haha! Wat moet je nou met al die tijd? Mijn ritme was verstoord, en duuuusss de kans nu het toch nog off season is om weer wat te gaan proberen! Ja ik heb het niet zo met stil zitten, dat kan ook wanneer ik 80 ben

Ik had er al vaker wat over gelezen, namelijk ”vasten” of om precies te zijn ”intermittent fasting”. Oftewel 8 uren de tijd om je dagelijkse hoeveelheid voedingstoffen binnen te krijgen, 16 uren niet eten maar dan ook helemaal niks. 8+16 is 24, u begrijpt dit is per dag inderdaad. Moest er nooit echt iets van hebben, als je zoveel sport moet je het ook aanvullen punt. Maargoed sinds ik rond december veeeeel minder ben gaan eten, ben ik er ook achter gekomen wat mijn lijf nodig heeft, maar vooral ook wat niet. Ik herinner mij nog iemand bij een Olympic Distance in Maastricht afgelopen seizoen, die zich vol had zitten tanken op de fiets en vervolgens helemaal vol liep en het lopen voor geen meter meer wou. Dagen geprobeerd om zonder ontbijt te gaan sporten, geloof me een duurloop van zo’n 2 uur zonder ontbijt is best pittig. Maar hey! Het geeft mijn vetverbranding wel een boost, en dat is waar we naar toe willen.

Of het slim is dit te doen wist ik niet, wie zal het zeggen? Nu is DE tijd om te proberen. Ik ben toentertijd zoveel aangekomen door een levensstijl, die er voor zorgde dat ik na mijn werk rond 22/23.00 honger had en me vol at met de meest slechte dingen. Sinds het vele sporten en het vroege opstaan gebeurd dit niet meer. Sterker nog in het begin dwong ik mezelf niks meer te eten na 19.00 ook al moest ik nog door tot 23.00. Dus die link om te gaan vasten is zo gemaakt hierin! Op mijn werk eet ik het avond eten vroeg, meestal rond 16.30. Dus reken dat 17.00 mijn laatste hap er in zit, 16 uren er na zou 9.00 ochtends zijn. Waarom niet gewoon proberen? Als je het niet probeert weet je het niet. Het enigste wat ik nu niet meer ga eten is mijn ontbijt voor het sporten, dit zal er nu na worden. En dat vond ik best tricky, afijn gewoon gaan en we zien wel.

3 weken in en het gaat prima, boven verwachting zelfs! De eerste dagen was het gewoon wennen, je denkt alleen maar aan eten uiteraard. Zeker op een dag met 3/4 uur aan training, waarvan 3 op de fiets binnen is het zoeken naar afleiding. Dit heeft voor mij welgeteld 1 dag geduurd, ja echt! En het mooiste nog door mijn eet momenten goed te plannen heb ik geen trek meer, maar kan ik nog gewoon mijn trainingen voltooien met gemak. Hier was ik vooraf wel bang voor, de brandstof is een keer op toch? Tuurlijk heb ik tijdens mijn trainingen een moment dat mijn lichaam naja mijn maag voornamelijk, vraagt om brandstof.

Ik train voornamelijk in de ochtend tussen 7.00/11.00 door mijn werk, om 9.00 eten kan dus meestal niet. Laat het nou zo zijn dat het ook niet nodig is, ik ben er nog steeds niet uit waarom niet. Maar zolang ik mezelf kan vertellen wanneer ik weer kan eten, wat meestal rond 11.30 is lijkt het me weinig moeite te kosten. Ook geprobeerd om dan de uren op te schuiven, in plaats van 17.00/9.00 naar 19.00/11.00 te gaan maar het is gewoon niet nodig. Daarnaast past 17.00/9.00 veel beter in mijn ritme. Resultaat ? Ik voel me een stuk fitter/scherper/energieker hoe dan? Ik heb geen flauw idee, misschien doordat ik voel dat mijn vetverbranding een opdonder krijgt en ik mijn lijf zie slinken in een rap tempo. Oh! En de weegschaal steeds dichter richting 2 cijfers zien gaan in plaats van 3 is heel erg fijn

Een klein nadeel wel is deze vriend genaamd ”striae” ik heb het hier heel erg moeilijk mee gehad. Overgewicht in een rap tempo, toen was er niks te zien. Maar naarmate mijn lijf slinkt worden ze duidelijker. Het is niet dat de strepen erg vind of zo, maar het is wel een aandenken dat ik veel maar dan ook echt veel te zwaar geweest ben. En ik kom ze elke dag tegen, demotiverend als wat. Zeker als je denkt wat als ik het niet zo ver had laten komen toen… Hoe stom, toen was het een levensstijl en wist ik niet beter dan dat dit het leven was voor mij. Elke dag als ik douche en in de spiegel kijk, denk ik hier aan. Moeilijk, moeilijk, moeilijk maar vooral bloed irritant, niet genoegen kunnen nemen met jezelf.

Janken, discussies, zoeken naar een oplossing want ik werd hier serieus deels depressief van. Niet genoegen met jezelf kunnen nemen, en diegene elke dag in de spiegel zien is heel erg confronterend. Ja er zijn dagen geweest dat ik de spiegel vermeide. Tot dat Iris een keer tegen mij zei, waarom kun jij het niet zien als iets waar je heel erg hard voor gewerkt hebt ? Simpel omdat ik nog niet ben waar ik wil zijn was mijn antwoord. En dus moet je elke dag weer jezelf op je flikker geven ? Wel als dat me brengt waar ik naar toe wil. Op het moment toen ik dat antwoord gaf snapte ik, wat ze bedoelde. En ik hoop jullie ook! Sinds dien heb ik de knop om kunnen draaien, heb ik het er soms nog wel eens moeilijk mee. Maar de positieve vibes brengen me veel verder!

Klaar met 2019! (WB)

Het is al weer even geleden sinds mijn laatste blog… Om precies te zijn een maand en 5 dagen. Ja! Inderdaad tijd voor een nieuwe, ik weet nog goed dat ik ergens halverwege in Oktober nog een heel ”leuk” bericht had geplaatst over mijn postuur, en dat ik heel trots de Frysman zou gaan doen in 2020. Dat laatste is geschrapt, en daar ben ik nog steeds heel blij mee. Hoe raar het ook mag klinken, de keuze om hem niet gaan doen was vele malen moeilijker te maken dan te zeggen om hem wel te gaan doen. Ik heb hier zoveel van geleerd, daarnaast heeft het mij een sterker persoon gemaakt. Mentaal maar ook fysiek, je kan je grenzen pas over gaan als je weet waar ze liggen. Oh en geloof me die hele gaat er zeker wel komen! Alleen nog niet in 2020 met 1 seizoen triathlon ervaring vind ik het gewoon te weinig. Maaaaarrrr… Dat eerste jawel de postuur van mijn lijf of de ”staat” van mijn lijf zoals ik het toentertijd noemde heeft wel degelijk op zijn flikker gehad. Ik heb hier bewust weinig over gepost, wou voor mezelf bewijzen dat ik dit kon tot op de dag van vandaag.

”De staat van mijn lijf (toen)”

Dagen wat zeg ik weken gingen voor bij aan testen, chagrijnig, irritant, gefrustreerd dat het soms niet wou. Des te meer bewondering voor mijn vriendin Iris die met een burn-out zit, en een gefrustreerde triatleet haha! Ik wist dat het weer een gepuzzel zou worden, dagen vol energie dagen zonder en lamlendig als de pest. Wat toen werkte met 50/kg afvallen, werkte nu voor geen meter. Sterker nog ik kwam zelfs aan! 3 weken aan gepuzzel, en totaal niet fit geloof me als je 1000 tot 1500 calorien minder gaat eten na een seizoen, daarnaast elke dag per dag 8 tot 10 uur met eten bezig bent kan je behoorlijk chagrijnig worden. Het trainen ging immers wel gewoon door. December kwam er aan en ik wist dat dat de raarste maand is om dit soort dingen te gaan doen. Goed ik nam mezelf voor als ik dit echt echt echt wil he, dan is het nou wel tijd om je schouders er onder te zetten. Tot aan oud en nieuw vol voor gaan, ik wist dat er dagen waren dat een cheat day niet te ontwijken was dus die nam ik voor lief, zolang die andere dagen maar vol overgave zouden gaan.

Trainen, trainen en trainen! 😀

Het lukte at last! Ongeloof heerste eigenlijk de weegschaal gaf 200gram verlies aan. En om nog even verder te gaan in de details, 200 gram vet verlies en winst in spiermassa oftewel mijn vet werd gelijk omgezet. Precies wat ik wou! Flinke opsteker zo vlak voor December! Ik kom uit die negatieve vibes en schiet de volgende dagen vol met ideeën wat kan werken, om dit makkelijker te maken niet wetend dat ik het zwaarste al had gehad namelijk het wennen aan minder eten. Elke keer als ik trek krijg neem ik een slok water, ik neem dezelfde hoeveelheid maaltijden maar verdeel er meer over de dag. Dit heeft geresulteerd tot aan vandaag dat ik 6kg ben verloren, en ik me nog fitter voel dan ik ooit had verwacht. Ik weet nog vorig jaar in deze periode, ik dacht dat nooit te kunnen evenaren. Dat klopt, ik ben er over heen gegaan, man wat een gevoel! Op je werk je werkkleding maat M aan kunnen doen, ja M, M? Ik ben hier begonnen met XXXL. Sinds ik heb gevonden wat werkt, is het echt superhard gegaan, alsof het met de dag gaat. Niet alleen mijn lijf maar ook mijn fitheid, genieten van de trainingen hoe hard het ook afzien is. Heel bijzonder!

Zo veel fitter!

Afzien en volhouden loont dat had ik wel geleerd, op sportief vlak heb ik in 2019 veel geleerd en kan ik terug kijken op een goed jaar. Een marathon en een halve triathlon waren wel de uitschieters!Of het zwemmen dan?! Man! Prive was het gewoon bagger, het overlijden van Oma en Opa, een auto die duizenden euros gekost heeft. We roepen vaak genoeg het volgende jaar zal beter worden, iets wat ik altijd al met een korrel zout nam of beter gezegd een kilo… Maar als ik nu kijk naar komend jaar, zijn de vooruitzichten al beter dan wat heel 2019 ons gebracht heeft. Het is wel eens tijd om nou echt de negatieve dingen los te laten, en de aandacht alleen maar aan positieve dingen te geven. ”Tough times don’t last… Tough people do!”

Plezier is key!

Dat brengt mij ook bij mijn planning voor komend seizoen! 🙂 De leuke dingen voor een triatleet, evenementen uitzoeken en je motivatie kan beginnen te branden haha! We gaan het even compleet anders doen dan vorig seizoen:

  1. We beginnen over 2 weken op 19 Januari in Zoetermeer, we hebben aardig de focus op mijn hardlopen kunnen leggen. En ik ben heel benieuwd waar ik sta, in deze 10km run.
  2. Een gat naar 11 April, misschien dat er in die tussentijd nog wat komt. Maar een goeie voorbereiding is ook erg belangrijk dus wie weet laat ik het zo. Ik heb altijd al een tijdrit willen doen, en dat gaan we dus ook doen 11 April in Almere.
  3. Door naar 9 Mei de warm draaien voor wat komen gaat, hier ga ik mee doen aan de 8e Triathlon in Staphorst.
  4. Op naar 7 Juni, ½ Triathlon in Nieuwkoop tijd om te kijken waar mijn off-season mij heeft gebracht.
  5. Dan volgt mijn laatste (geplande) 30 Augustus ½ Triathlon Noordoostpolder, mijn A race hier wil ik verbeteren wat ik afgelopen September heb gedaan. Maar bovenal nog meer genieten!

Misschien dat ik in September nog wat plan, of juist niet. Maar er moet zeker iets komen voor na mijn seizoen. Ik wil niet weer in zo’n zwart gat vallen.

Compleet ander seizoen, niet zoals afgelopen seizoen waar ik soms in 1 maand 4 races had haha! Gekkenwerk, maar dat was toen. Ik heb nou wel gemerkt dat tussendoor trainen toch echt wel nodig is. Graag neem ik jullie mee in mijn reis! Binnenkort komt er naast de website nog een officiële pagina, waarin ik alles deel per dag en er dus een heus dagboek gaat ontstaan. Eerlijkheid voor op, geen verhaaltjes of tot in de puntjes bewerkte fotos en videos die alles mooier laten lijken dan de werkelijkheid. Maar gewoon mijn of beter gezegd onze oprechte reis! Gebrand om volgend seizoen echt een goed seizoen te gaan beleven!

Iedereen een gelukkig en gezond 2020! 😀

”A change of plans… ”(WB)

De verhuizing was klaar, of naja wij zijn over haha! Echt klaar zal nog wel even duren 😉 Maar goed de grootste dingen zijn gedaan, en dat is fijn! Geeft rust, en vooral vermindering van stress. Die verhuizing heeft veel meer gevraagd van mijn lichaam dan ik vooraf had gedacht, en dat is gewoon kut… Maar hey het leven zou veel te makkelijk zijn als je alles kon plannen, dit houd het spannend laten we het daar maar op houden! 😉

Echter heeft dit ook gevolgen, daar waar ik zo blij liep te verkondigen mee te gaan doen aan de Frysman volgend seizoen sloegen de twijfels toe. Of het nou aan die verhuizing lag, de burnout van mijn vriendin Iris, of alle nieuwe dingen en nog niet helemaal gesettled te zijn ik weet het niet… Waarschijnlijk een samenloop van, rust was er niet in ieder geval. Trainen werd moeten, daar waar willen het afgelopen seizoen vooraan stond was het nu moeten. Je begrijpt, minder motivatie, twijfels en ”moeten” trainen van mezelf is geen doen. Zeker na een goed gesprek met mijn coach was het snel duidelijk, de prestatie curve die ik had vorig seizoen zal een must moeten zijn om de Frysman te kunnen doen. Een leuke uitdaging! Maar, die prestatie curve van vorig seizoen zat hem voornamelijk in het plezier wat ik had. En die was weg, de druk om dit weer zo te ”moeten” doen vond ik niet fijn… Sterker nog ik kan gerust zeggen dat ik er aan onder door ging. Dus dit.. En nu?

Ik heb 1 halve triathlon achter mijn naam staan, en een paar lokale kleinere triathlons. Dit was genieten! Dit komende seizoen ga ik daarom ook gebruiken om vertrouwen op te bouwen, en mezelf te verbeteren. Oftewel, 2 halve triathlons en 1 of 2 lokale. Focus op trainen en genieten! Vooral niet vergeten dat ik dit uit plezier doe, iets wat ik voor heel even kwijt was.

De rust in mijn hoofd is terug, maar het genieten ook. Volgend seizoen mag van mij wel gelijk beginnen haha! En ik merk dat ik weer uitdagingen voor mezelf stel, gewoon om te kijken wat het met me doet. Zo heb ik 3 weken terug besloten om vegetariër te worden. Ja ik ja haha! Hij die altijd zei een kok die vegetariër is kan niet haha! Waarom? Nou zoveel vlees at ik al niet meer, en las zo goed als overal wel dat vlees helemaal niet zo goed is. Waarom niet gewoon proberen? Dus dat deed ik, vlees vervangen door groentes en rauwkost. Al gauw merkte ik dat ik minder kon eten, met dezelfde hoeveelheid aan voedingstoffen. Fijn! 3Kg kwijt in 3 weken met zelfs een rustweek tussendoor ook heel fijn! Kortom ik zou dit elke sporter aan raden haha!

Nog iets wat ik… Nu ik dit zo typ vol ongeloof, in mijn hoofd op een rij probeer te zetten… De zwem trainingen iets gaan reduceren, waarom? En nou komt het, juist omdat het zo goed gaat! Daar waar ik in November vorig jaar nog half verzoop, zwem ik nu een heel degelijk gemiddelde. Los van de cijfers, is het zwemmen ook heel erg fijn! Ik geniet van de trainingen, zeker als ik zelf merk hoe snel het soms gaat.

Het is soms even puzzelen en het gaat natuurlijk, allemaal lang niet zo als dat je vooraf in de planning hebt. Alles een tijd geven en blijven zoeken naar wat werkt, kan soms zeer frustrerend zijn. Net zoals ik nu met de Frysman heb moeten besluiten deze te laten schieten, heeft mij toch echt wel een paar dagen gekost om over heen te komen. Maar hey! Ik heb wel het idee dat ik een sterker persoon geworden ben door deze ervaringen.

Doel 2019 gehaald, verhuizen, whats next?! (WB)

Het is al weer veel te lang geleden, maar goed druk, druk, druk zal ik maar zeggen haha! Laat ik voor het gemak, maar beginnen bij het einde van Vroomshoop. Een paar rustdagen volgen na die halve triathlon. De dag er na had ik wat pijntjes hier en daar, en voornamelijk stijf. Eerlijk? Ik had verwacht niet meer te kunnen staan, net als na die marathon in april moeite te hebben met traplopen. Dit was gek genoeg niet aan de orde. Fijn was het wel! In mijn achterhoofd denk ik nog, ach het kom nog wel, morgen maar kijken. Maar ook die dag nergens last van! Diezelfde dag kom ik op mijn werk en ik zie nog collegas versteld staan en vragen ”Jij had die halve toch afgelopen zaterdag?” Ja dat klopt! ”Hoe kan het dan dat jij nog zo soepel loopt?” Ik heb serieus geen idee… Goed voorbereid dat zeker, maar blijkbaar niet alleen mentaal. Tuurlijk heb ik van te voren alles ingepland, en moest alles wijken hier voor. De dagen erna goed geluisterd naar mijn lijf, gegeven waar het om vroeg. Dat ik hier zo uit zou komen, had ik niet gedacht. En nu?

De trainingen begonnen weer, niks niet intensief, relaxed zwemmen en fietsen in de eerste week. Goed Willem is Willem niet als hij natuurlijk gelijk weer de max uit zijn lijf wil halen… Ik wou door, wat mij betreft was het seizoen wel klaar. Door naar volgend jaar, die voorbereiding kan mij niet vroeg genoeg beginnen haha! Iris vertelt me nog even heel goed dat dit natuurlijk niet de bedoeling was, ik krijg de trainingen voor me gepland door tri2one en heb me hier aan te houden wil ik verantwoord mijn top bereiken. Je begrijpt natuurlijk wel dat als je je topfit voelt en een rustige training hebt staan dit erg frustrerend kan zijn. Zeker als je overal op social media iedereen aan de Challenge Almere Amsterdam ziet beginnen. De drang om mee te willen doen was groot kan ik je vertellen haha! Natuurlijk weet ik zelf ook wel ergens diep in mijn achterhoofd dat het niet verstandig zou zijn. Balen? Tsja opzich.. Vroomshoop was ik in fysieke gesteldheid al weer vergeten, en ik zat met mijn hoofd al te denken aan andere lange/halve afstanden.

Daarnaast zitten we momenteel midden in een verhuizing, die ook wel het een en ander met zich mee neemt. Een afspraak die ik met Iris al had gemaakt voor we hier aan begonnen was dat de trainingen ten alle tijden door konden gaan. Noem het gek noem het zoals jij het wilt. Maar sinds mijn eerste seizoen is mijn motivatie verviervoudigd, als het niet nog meer is. En de motivatie voor volgend seizoen reist de pan uit. Maar goed hiervoor moet nog wel even een evaluatie gesprek met mijn coach komen oh en gelijk maar een zwem analyse, en qua planning kan dit gewoon niet eerder dan halverwege Oktober. Heel eerlijk baal ik hier best wel van, maar weet ik ook dat we door die verhuizing niet veel tijd hebben. Niet dat alles vol gepland staat, maar we willen de ruimte hebben om over te kunnen schakelen. En die is nodig, even naar het gemeentehuis, even dit, even auto inladen, even snel langs het nieuwe huis. Een kat die zich zelf opsluit in de kattenbak omdat dat het enigste plekje nog is wat vertrouwd voelt is best sneu! Zo kan ik nog wel even door gaan nog anderhalve week en dan zijn we over.

Een kennismaking bij de lokale club was misschien ook niet heel erg super gepland, maar goed mijn nieuwsgierigheid won deze keer. De eerste zwemtraining was leuk en gezellig! Maar alles behalve vermoeiend en intensief met alle respect. Technieken die ik niet kende, tsja ik ben een jaar bezig met alleen maar borscrawl haha! Het geeft toch wel een kick dat je gelijk maar door moet schuiven naar de baan met ”Snellere” zwemmers. De looptraining 3 dagen later was precies het zelfde, even wennen en gelijk door schuiven naar intensievere versie. Gezellig was het allemaal zeker, en zeker qua technieken kan ik hier nog wel het een en ander leren. Voor herhaling vatbaar zeker, maar ik zal de zwaardere trainingen hiervoor niet laten schieten. Dat is het mij tot nu toe niet waard.

Ik denk nog vaak over dit seizoen, hoe ik vooruit ben gegaan met zwemmen is echt bizar. Alles was een eerste keer, en ik denk dat ik me prima gesetled heb. Mijn eerste seizoen was fijn, leuk om kennis te maken. Althans zo voelt het, ik ben blij met het doel wat wij vorig jaar Oktober gesteld hadden en dat dit glansrijk gehaald is, voelt goed. Ik heb alleen wel een maar…

En ik weet zeker dat veel mensen mij nu echt in een gesticht willen stoppen haha! Dat is dat ik nog veel meer wil, ik heb in dit eerste seizoen kunnen proeven. En dit smaakt naar heel erg veel meer! Als ik al denk aan die lange afstand krijg ik een grijns op mijn gezicht. Als ik nog even terug denk aan die dag bij de Frysman hoe het IJsselmeer er bij lag, poaah! Kom maar op met die golven, die fietstocht van 180km en die Marathon. Als ik de wereld kampioenschappen volg op Kona en alleen maar kan denken, dat wil ik ook! Of wanneer het marathon record on de 2uur gelopen word! Ik hou er van om 5/6 uur mijn bed uit te gaan sochtends, beginnen met trainen, die keren dat ik zei dat het mij niet gek genoeg kon was serieus. Tijd om stil te zitten kan ik ook wel als ik 80 ben.

Tot slot, en dan hou ik ook echt op! Boeken uit brengen staat namelijk niet op mijn bucketlist haha!

Of wanneer ik grieperig ben en snot verkouden, voor het eerst heb ik een evenement laten schieten. Totaal niet mijn stijl, hatelijk irritant, maar goed… Ik was al een tijdje verkouden, dat voelt trouwens best raar na 2 jaar niet ziek te zijn geweest of wat dan ook. Het was een evenement om mezelf gewoon even uit te laten op een 10km loop, niks niet voorbereid gewoon ff los gaan. Totaal niet belangrijk dus en totaal niet relevant. Zeker niet als je 2 dagen later een zwemanalyse hebt en een evaluatie gesprek, de gedachte dat ik dus door dat evenement deze afspraak zou moeten cancelen geeft me kippenvel. Dus lekker laten schieten, thuis is er ook nog genoeg te doen.

Ik krijg vaak genoeg te horen dat mensen het knap vinden hoe ik dit doe, en vooral ook vol kan houden. En bij deze nogmaals een excuses als ik hier soms wat nors op reageer met een ”Ja leuk he!” of een ”Yo thanx” en vervolgens mijn ding weer doe, het klinkt bot en zo bedoel ik het vaak niet. Maar ik heb een lat voor mezelf gelegd, en ik ben pas tevreden als ik die gehaald heb. Geloof me ik heb hier vaak genoeg meningsverschillen over met Iris, tuurlijk kijk ook wel naar wat het gekost heeft tot nu toe om dit te bereiken en ben ik daar ook heel erg blij mee. Maar eenmaal een doel voor ogen, wil ik dat halen ook. En ik voel om een of andere reden gewoon dat dit te doen is… Mits wij er alles voor geven en daar twijfel ik niet over.

Die halve, verhuizen, en hoezo uit proportie? (WB)

Goed het is alweer veel te lang geleden, gewoon weg geen tijd gehad, een verhuizing en een halve triathlon is misschien niet de beste combi haha! Laat ik voor het gemak maar even verder gaan, waar we de vorige keer gestrand waren. Die halve natuurlijk! Daar ging het dit jaar om, ik heb iedere seconde genoten!

De wekker sochtends om 5.30 om vervolgens 6.30 te vertrekken richting Vroomshoop, daar moest het gebeuren. Alles prima voor kunnen bereiden om dat ik anderhalve week had vrij genomen hier voor. De voorbereiding was ook gewoon top nu. Eenmaal aangekomen op locatie bleek ik 1 van de eersten te zijn, en kon in alle rust alles klaar zetten. Fiets in checken alles verliep prima, eten ging ook gesmeerd. Goed laatste stop langs het toilet en door naar het zwembad voor de start. Klein probleempje… De rits van mijn trisuit bleek stuk te zijn :’D Ik had alles bij me ter reserve behalve (Ja je raad het al) een reserve trisuit… Heel even zag ik alles aan me voorbij gaan, 10 maanden aan training, zo uitgekeken naar deze dag en dan gaat je trisuit kapot… Ik had gelukkig hulptroepen mee, Iris had het zo gefixt met een tijdelijke oplossing. Fingers crossed dat deze de hele race goed zou blijven zitten.

Klaar voor de start! Ik kan mijn focus snel weer verleggen, tijd voor de briefing en lets go! Baan 2 was voor mij, al had ik geen idee meer wat ik voor geschatte zwemtijd had ingevuld toen ik mezelf hier voor op gaf. Al gauw bleek dat ik in 1 van de snelste banen zat, ik kwam lekker in mijn ritme en voldeed prima aan mijn geschatte zwemtijd. 39 minuten, 38 banen ik zag iedereen om me heen lekker dat keer punt er uit rammen elke keer weer, totaal niet getraind en ik moet er ook niet aan denken om ongetraind 38x een koprol te doen in het water haha! Dit komt nog wel, ik wist dit gezien mijn zwemtrainingen binnen weet ik hoeveel tijd het mij steeds kost aan de kant van het zwembad. Uit mijn hoofd 10 seconden voor 100m reken maar, dat zou voor die 1,9km zo’n 3 minuten schelen. Ik kon dit zo aan kant schuiven, mede dankzij het open water zwemmen in Klazienaveen, buiten trainingen, over het algemeen zwem ik sneller in buiten water. Door naar die wissel, wat weer lekker snel ging. Met gemak ruim binnen de cutoff tijd voor het zwemmen, klaar om die 90km er uit te rammen.

Tijd om te fietsen!

Het fietsen ging als vanouds lekker! 8 rondes van 11km met een aanloop stuk, kwam op een totaal van 92km uit. Lekker route die waarin ik makkelijk mijn krachten kon verdelen. Ik had hoopte op 3 uur ongeveer totale fiets tijd. Na de eerste 30km lag ik prima op schema, iets er voor zelfs. Lekker door trappen, en vooral niet vergeten bij te tanken. Ik kreeg een kleine dip rond de 40km, aanvullen die handel, ik had geen zin in eten tot ik begon met eten. Waarschijnlijk was dit ook het probleem, eenmaal begonnen met aanvullen was het klaar. En kon ik mijn tempo weer goed aanvoeren, heerlijk! Rond de 65/70km voelde ik nog niks van vermoeidheid, sterker nog er moesten nog 2 rondes gefietst worden, en ik baalde lichtelijk. Zat er lekker in en kon nog wel ff door haha! Het lekkere Nederlandse weer kwam ook even om de hoek kijken… Of naja even? Ik had de weersvoorspellingen goed in de gaten gehouden, het leek erop dat ik halverwege het fietsen flinke buien zou krijgen. Goed dat gebeurde ook alleen iets later dan halverwege, gevolg? De bochten door in bijna stilstand, om vervolgens de rechte stukken weer op te voeren. Dit koste echt heel veel energie… Mijn vizier waar ik niks meer door kon zien, wacht nog steeds op fiets helmen met ruitenwissers haha! Dus dat moment dat ik baalde dat ik bijna klaar was met het fietsen, sloeg al snel over in opluchting haha! Goed laatste ronde, ik zie Iris voor de laatste keer, drop mijn vizier wetende dat ik haar in T2 weer zal zien. Nog even aanvullen en die laatste ronde vooral goed uit komen.

Aangekomen in T2 verkleumd en verkrampt stap ik van mijn fiets af… Alles zeik nat geregend, had zo mooi mijn wissel kratje klaar gelegd, zelfs nog een tas er boven op om tegen regen te beschermen. Het had niks geholpen… Zeik en zeik nat was het allemaal! Deze wissel koste daardoor heel erg veel tijd. Schoenen wisselen en door voor die halve marathon.

Ik voelde me best goed, eerlijk gezegd nog piekfijn. De verkramping van de fiets kwam echt door de regen. Dit was gelukkig zo weg. 9 armbandjes verzamelen en finishen, rondjes van 2,5km ongeveer door het centrum van Vroomshoop. Dit ging zeker in het begin ook echt fijn, elke keer langs die finish met een doorlopende tijd er boven. Bij de eerste doorkomst schrok ik eerlijk gezegd, het ging allemaal zo lekker. Tot ik van 1 van de jury leden een waarschuwing krijg, over jawel een plastic bekertje… Ik volgde het advies van mijn coach op om bij elke drankpost mijn tijd te nemen, goed te drinken. Maar wel door te lopen, soms heb je dan geen afvalbakken meer in de buurt om alle zooi weg te gooien en bij je houden is ook niet heel geweldig. Ik kwam Iris tegen, en besloot dat ene plastic bekertje bij haar achter te laten zodat zij het weg kon gooien de daarvoor bestemde afvalbakken. Dit mocht dus totaal niet de bedoeling zijn, en ik mocht op wat voor manier dan ook geen contact hebben met Iris. Ik was verbijsterd over deze hele situatie maar goed er nog langer bij stilstaan was sowieso verspilde moeite, weg gooien op straat is iets wat ik nooit zou doen. Ik ben hier om te finishen en niet om te gaan zeuren over een plastic bekertje haha! Ik zie met nog 5km te gaan de tijd boven de finish lijn staan op 5:35:28, besef me dus dat ik als het lukt nog enigszins kan aan zetten en proberen te finishen rond de 6 uren. Helaas kramp speelde op als ik wou aanzetten, dit resulteerde in stukken wandelen met hardlopen. Uiteindelijk gefinished in 6:23:48 super blij! Zeker ook met de achterliggende gedachte dat dit nog maar mijn eerste halve was. En er nog meer in zit!

En nu? Doel behaald, seizoen zo goed als voor bij. Whats next? Mijn doel of beter gezegd doelen voor volgend jaar heb ik al lang in mijn hoofd zitten. Ik richt mijn pijlen op uiteraard een hele, dit zal naar alle waarschijnlijkheid de Frysman worden. Daarnaast kan ik nog heel veel stappen maken in het zwemmen en veel leren in het hardlopen. Aansluiten bij een eventuele club in de buurt om nog meer ervaring te krijgen staat ook op het lijstje. Kortom genoeg om de winter door te komen 😉

Nu eerst verhuizen! Een huis dat een keer zo groot is als wat we nu hebben, daarnaast om het huis veel meer ruimte hebben. En stiekem droom ik snachts al over de immense paincave die ik van de nieuwe zolder kan gaan maken haha!

Ook wil ik hard gaan werken aan mijn lijf, deze sport is geweldig! Het heeft me alleen wat uit proportie gebracht haha! Laatste afspraak met de diëtist ook gehad, ik waardeer de eerlijkheid, ze zei zelf al dat ze me niks meer kon leren. Ik ben op de goeie weg, nou nog geduld hebben 😉

Achter de schermen bij Bakker en Janse (IJ)

Welkom allemaal op onze website! Deze website zal zeker nog blijven ontwikkelen en er zullen nog vele blogs volgen. Er zal onderscheid worden gemaakt tussen twee blogs, de blogs die Willem vanuit zijn oogpunt schrijft. Wat op deze site verschijnt zijn ook de achter de schermen verhalen van Iris. Aan de initialen achter het bericht is te zien wie het bericht geschreven heeft. WB voor Willem Bakker en IJ voor Iris Janse. Simpel maar doeltreffend haha. Een beetje raar om tussen de blogs van Willem ook een welkomstverhaal te hebben, meestal begin je daar direct mee. Maar vanaf nu zijn ook Willem zijn blogs op onze eigen website te vinden. Wel zijn we nog druk bezig met de voorstelpagina’s! Die komen nog (Ik kan nog steeds niet alles tegelijk! Zou ik wel graag willen trouwens!)

Een van onze allereerste zwemsessies

Goed, even terug naar het begin. Mijn naam is Iris Janse, vriendin van Willem maar daar blijft niet bij. Ik ben coach, voedingsdeskundige, wasvrouw, soms ook kok. Planner, supporter, criticus, wekker, pakezel maar ben toch het allerliefste gewoon die dwaas die keihard staat te schreeuwen tegen Willem dat hij het fantastisch doet terwijl hij aan het doodgaan is. Klinkt hard, en dat is het ook. Triatlon is iets waar hij al vrij snel zijn hart aan verloren is. Maar wat veel mensen vergeten is de enorme hoeveelheid werk die daarbij komt kijken. De planning, het eten maar ook de juiste kleding op de juiste tijd klaar hebben hangen. En ja ook ik leg regelmatig het verkeerde shirt klaar waardoor ik met een luide zucht hoor dat hij om een ruim zittend shirt had gevraagd. Dat had hij ook maar weet ik veel welke shirts dat zijn, doordat hij zoveel afvalt kan een shirt de ene week te krap zitten en de volgende week veel te groot zijn. Wel fijn trouwens voor mijn kledingkast. Het meeste verdwijnt dan in mijn kledingkast, want ja ik val niet zo hard af haha.

Verschil in dik 2 jaar, snappen jullie mijn dilemma?!

Goed, dan ligt de kleding klaar (ja, ja gewassen en wel, ik ben niet zo snel met de was meestal dus dat is wel een wonder). Dan heb ik het nog niet over de enorme hoeveelheid gels, boterhammen, bakjes kwark oh en pasta en rijst niet vergeten. Ik kan momenteel even geen rijst meer zien. Maar goed hij moet het eten dus op zich maakt het mij niet echt uit haha. In al die gezonde voeding zit heel erg veel voorbereidend werk. En dat met twee banen met wisselende diensten is dat best even tetris (Net als de vriezer trouwens met alle maaltijden, broden oh en ijsjes voor mij!) om er voor te zorgen dat het allemaal op de juiste tijd en plaats klaarstaat. Willem werkt onregelmatig in de horeca en ik werk zelf in ploegendiensten. Je kan heel makkelijk zeggen doe het maar lekker zelf. Maar ik kan het zelf ook niet echt waarderen als ik om half 12 pas thuis kom uit het werk, om half 6 weer vrolijk gewekt te worden door de zoveelste wekker van mijn schatje. Tja, hij slaapt door de wekker en ik ben klaar wakker haha. Dus regelmatig doe ik dit voor hem, zeker als hij trainingen van 3 uur heeft dan scheelt het toch weer flink.

Onze overvolle koelkast! De biertjes zijn overigens alcohol vrij en hebben wij gehad in de supermarkt! Ik vind ze overigens erg lekker…

Goed ik denk dat ik voor deze intro voor nu genoeg heb gezegd, binnenkort komt mijn volgende blog rondom het weekendje Maastricht en Willem zijn Ironman online. Daarin zal ik mijn eigen wedstrijdverslag online zetten. Veel plezier met onze site en houd het in de gaten!

Door naar Maastricht 5150! (WB)

Het volgende doel na Klazienaveen, om exact te zijn heb ik hier 2/3 weken voor om naar toe te leven. Kort op elkaar maar goed dat zijn we inmiddels gewend en, dit seizoen zou ook echt voor de ervaring zijn. Veel rust is er dus niet en ik ga daarom ook gelijk door met mijn zoveelste zwem-analyse bij tri2one. Ik ben inmiddels de tel kwijt geraakt, ik denk dat het nou de 4e of 5e keer geweest is. Vol vertrouwen sprong ik dit bad in, klaar om te kijken wat ik deze keer kon verbeteren. Tot nu toe lukte het me steeds om de verbeter punten redelijk snel op te pakken, en ook deze keer gaat het weer prima! Hier een daar een foutje, die ik er zo weer uit zwem zodra ik me er bewust van wordt of beter gezegd er op geattendeerd wordt. Jezelf zien zwemmen in een spiegel is en blijft elke keer weer vreemd, daar waar je in open water niks ziet, of een zwembad alleen een lijn, zie je hier jezelf. De zelfreflectie is daarom ook heel direct en efficiënt! Zeker met een goeie coach langs de zijlijn, of in dit geval zelfs 2! Goed je snapt het wel, een halfuur tot drie kwartier aan informatie, slag verbeteren, enzovoort en je bent gewoon helemaal gaar. Dat ik nou een halve minuut sneller zwem op 100m sinds mijn begin, heb ik toch echt hier aan te danken!

Zwem analyse tri2one

Een herstel week volgt, geen 15 tot 20 uur aan training, maar 10 even weer het gas er af bij komen en vooral bij tanken. Een herhalende week eens per maand, gewoon omdat herstel tijd zeer belangrijk is! In het begin vond ik dit helemaal niks, maar ik merk nu wel dat dit echt gewoon nodig is. Een volle trainingsweek volgt, altijd weer even wennen weer in dit ritme komen. Ik merk dat het plannen steeds beter afgaat, de rust tussen de trainingen door kan ik optimaal benutten.

Het kan mij nooit groen genoeg worden 😉

Ik begin ook echt te wennen aan deze levensstijl, hetzelfde geldt voor Iris. Het is niet alleen even 15 tot 20 uur trainen, 40 uren werken en je dagelijkse dingen doen. De voorbereiding die er bij komt kijken kost ook heel erg veel tijd, een planning maken werkt, sterker nog is goud waard! Zodra er iets tussendoor komt, heb ik een probleem. Zo kan een halfuur overwerken op mijn werk mijn hele nachtrust verknallen en dus ook mijn training voor de volgende dag. Te laat eten omdat er iets tussendoor komt, is ook niet goed. Nou hoor ik mensen denken, je eet altijd wat maakt dan die ene maaltijd nou uit. Te laag in eiwitten of het niet op tijd aanvullen van koolhydraten kan mijn hele dag verknallen. En ik ben gewoon niet gezellig als ik honger heb haha!

Daar komt nog bij kijken dat ik niet elke dag hetzelfde nodig heb, de ene dag verbrand ik er rond de 700 calorieën extra aan sporten terwijl dat op een andere dag zomaar 2500 extra kan zijn. En oh ja dit is nog eens bovenop wat ik normaal zou gaan verbranden per dag wat rond de 2100 is. Reken maar uit ;)! In het begin dacht ik nog, dit kan ik er gewoon niet aan eten. Hoe dan!? Hoe moet je dit bijvullen of sterker nog aan vullen. Want doe je dit na de tijd, dan ben je waarschijnlijk veel en veel te laat. Inmiddels heb ik voor mezelf een manier gevonden die werkt en goed ook. Eentonig is het wel en saai, structureel hetzelfde ontbijt de ene keer meer dan de andere keer, alles wordt afgewogen. Maar goed het werkt! En daar gaat het om, natuurlijk heb ik wel eens een ”cheat” dag en vreet ik alles waar ik zin in heb. Of het goed is ? Geen idee, voor mijn gevoel wel! Even geen havermout als ontbijt met maltodextrine, wat door de staafmixer gaat met een glas water, oh en die banaan daarna smaakt ten opzichte van dat eerst genoemde goddelijk! Ook ik heb wel eens zin in een croissant, chocolade broodjes, pudding broodjes, patat of een zak chips ongegeneerd leeg kunnen eten. Zolang het maar bij die ene dag blijft. Ik denk dat ik zo wel redelijk wat vragen heb beantwoord, voor de mensen die hier vraag naar hadden.

Alles tellen, dag in dag uit. Ja… Soms ben ik wel uitgeteld ja 😉

Door naar raceweek! Het aftellen naar Maastricht begint nu echt mijn 6e triathlon en 2e Olympic Distance (1500m Zwemmen, 40km Fietsen en 10km Hardlopen), ik krijg vaak de vraag wat nou mijn doel dit jaar is en wanneer. Eind vorig jaar heb ik met mijn coach een doel gezet om naar toe te leven, namelijk in september 2019 een halve triathlon te doen,1900 meter Zwemmen, 90km Fietsen, en een halve marathon lopen. Je ziet dat de afstanden los van het zwemmen, zich verdubbelt hebben ten opzichte van een olympic distance. 🙂 En geloof me ik heb er zin in!

Alles bij de hand, en er wordt van zelf afgeteld 😉

Goed rewind! We zijn nog geen September en ik leef liever van race tot race. Raceweek begint lekker heftig en de toon is gezet in de eerste 2 dagen van de week al. Daarna zakt het af, en de vakantie van werk is heel erg fijn merk ik. Een looptraining volgt, en ik heb me sindsdien ook voorgenomen om alles wat ik te zeuren had over mijn eigen looptechniek terug te nemen. Een interval training, waarin ik tempo’s bereik die ik nog heb bereikt. Ik weet nog iemand die zei ”Til er niet te zwaar aan, het komt wel.” Blij ei als ik was, naar huis vol vertrouwen voor zondag.

Zaterdag vertrekken, Maastricht is nou niet heel erg dichtbij. Een leuke B&B in de buurt van Maastricht gevonden, en we konden zo mooi relaxt toe leven naar ”Raceday”. Registreren, parcour verkennen, goed eten en je rust pakken. Het was zomaar opeens zondag.

Wow!

Raceday! Man wat had ik hier toch zin in! Lekker weer (Althans om half 8 sochtends), kwartiertje rijden, en een pracht omgeving! Fiets in checken, en relaxen ik was er klaar voor. Nog even het water voelen, waar anders dan bij de zwem start? Lig je daar lekker te dobberen in de maas, zo’n 2 uur voor de start. Hoor ik een fluitje af gaan, en ik denk het zal wel haha! Tot ik in de verte een agent op zijn mountainbike, naar ons toe zie komen crossen. En vraagt wat bent u aan het doen, nou wennen aan het water en in zwemmen haha! De man lacht, en vraagt via zijn porto nog ff voor de zekerheid of dit mag. Uiteraard je raad het al, dat mocht niet… Goed wie het laatst lacht lacht het best, ik leg de agent nog eens uit waarom en hij was het met me eens haha! Ik heb waar ik voor kwam, en de agent heeft weer een mooi verhaal voor thuis. Ik citeer, ”Die gekke atleten ook altijd”

Door naar de start en mijn raceverslag!

Een rolling start, oftewel de bedoeling om een drukke start met het zwemmen te voorkomen. We starten met 4, om de 10 seconden. Nieuw voor mij, maar het had wel wat! Oh ja, ik had trouwens geen wetsuit aan, agegroupers mochten zelf beslissen. Ik was een van de weinigen om dit niet te doen. Waarom? Vond het gewoon fijner. Los van de voordelen die een wetsuit geeft. Ik duik het water in, en haal gelijk 4/5 man bij. Lekker! Tot ik een trap in mijn buik en een hap water naar binnen krijg, tijdens het in halen. Eigen fout ook nog eens… Mijn navigeren is niet al te best. Mijn ademhaling weg, ik merk dat ik zo niet die 1500 meter ga uitzwemmen. Schoolslag om mijn ademhaling weer goed te krijgen, en dat lukte het duurde even maar dan heb je ook wat. Door zwemmen en wederom een zijkant pakken om hetzelfde als net te voorkomen, of die wasmachine. Ik begin mijn ritme weer te vinden, en kan lekker door zwemmen zo. Kom het water uit en ik zie op mijn horloge 35 minuten staan, balen! Langer dan in Klazienaveen, het was wel veel drukker maar goed. Ik baalde… Gebrand om een beter tijd neer te zetten dan toen, en ik loop in het eerste onderdeel al 5 minuten achter. Achteraf? Ik zei net nog mijn navigeren was niet al te best, en dat blijkt als je bijna 150 meter meer zwemt dan de bedoeling is. Dat met een heel erg druk zwem onderdeel… Dan waren die 5 minuten langer toch niet eens zo slecht 😉

Laatste stretchen, voor we kunnen!

Wisselen en door! Nog steeds in mijn hoofd dat ik 5 minuten op mezelf achter loop. Begin ik met fietsen, ik wist dat ik het hierop wel goed kon maken. Goed de brug over die afgeladen was met supporters, echt heel bizar! Wat een mensen! En door, mijn teller stond rond de 34km gemiddeld en dat was hoger dan in klazienaveen. Mooizo, het koste niet veel meer energie dan normaal. Hier en daar wat klimmetjes, tot die ene grote. Ik kwam aanrijden en zag een lijn tot bovenaan de klim aan fietsers. Het mooiste nog, de klim was zo gestaag dat je eigenlijk eerder het idee dat je met een lekke band reed… Dit koste echt heel veel kracht, en ik zag ook meerdere uitvallen. Lichtste versnelling pakken, trappen maar. Eenmaal boven kon je heel even op adem komen, een scherp bochtje volgde. Om vervolgens direct te gaan dalen, fantastische ervaring! Die berg af gaan, met 64km per uur op je teller en een hartslag van 130 was kicken! Deze ronde precies nog een keer, en om een of andere reden had ik veel minder moeite met dezelfde klim als in de 1e ronde. We rijden Maastricht weer in, en ik begin me klaar te maken voor het loop onderdeel. Tankje aanvullen en rustig doortrappen. Eenmaal in T2 zie ik mijn horloge een fietstijd weer geven van 1:13:41, snelle rekensom volgt, en ik was 10 minuten sneller op de fiets ten opzichte van klazienaveen. Lekker! Ik had flink wat bidons met water en iso (Sportdrank) bij me om aan te vullen. Dat ik er na het fietsen nog over had, ff snel wat water om op te frissen. Heerlijk alleen het idee al! Tot ik de bekende geur van iso ruik… Ja… Verkeerde bidon dus haha! Goed tijd om te lopen haha!

Dat begon lekker, eerste paar kilometers goed lekker door kunnen lopen. Tot dat ene heuveltje… Mijn benen werden zwaar, heel erg zwaar! Ik merkte bij elke stap het klimmen met de fiets voor de volgende 5/6 kilometer. Jammer dit stond niet in de planning, maar met zo’n warme dag en zulke klimmen kon ik er mee leven. Bij elke drink post mijn rust gepakt, en goed blijven koelen. Door dit mooie centrum, vol met mensen die iedereen aanmoedigden. Mooi! Ik begon weer wat lichtere benen te krijgen, rond de laatste 2 kilometers een finish die dichterbij komt met een snellere tijd dan voorheen bleek meer en meer haalbaar. Ik haal hier en daar weer wat lopers in, heb nog 2 gelletjes paraat voor de laatste 3/4 kilometer. 1 is meer dan genoeg om even een wak up call te krijgen, ik hou er 1 over. Fijn! Genoeg eten mee gehad (Inclusief een gebruikte iso douche haha!) ik denk zelfs te veel, maar goed. Ik kom nog een loper tegen, hij heeft het zwaar veel zwaarder dan ik. Loopt scheef, grijpt naar zijn zij, ik haal hem bij en vraag of het nog gaat. Hij schud zijn hoofd, racer na racer loopt hem voorbij en ik heb te doen met hem. Ik bied hem aan mee te lopen, en we krijgen vervolgens van een vol terras een fantastische aanmoediging. Ik bedenk me nog dat ik nog 1 gel over had, bedenk me niet pak mijn gel en bied hem aan. En zeg nog, ”voor eventuele maag en darm klachten is een finish wel waard toch?” Hij lacht, neemt de gel aan en bedankt me nog. De laatste 2 kilometers volgen, hij zegt nog dat een finish voor hem toch zeker wel gaat lukken. Een eindsprint van mij volgt om toch nog ff alles er uit te halen, ik ben heel erg blij dat ik ga finishen. Zo zwaar als deze heb ik ze nog niet gehad! Einde tijd? Toch nog zo’n 5minuten sneller dan in Klazienaveen. Fijn! Blij! Gaar als ik ben zoek ik Iris op, die vervolgens nog een leuke finish foto maakt. Terug naar de B&B bij tanken en rust nemen, terug kijkend naar een pracht event! Of een goeie 4 maanden? Beide! Ik heb flink wat ervaring op gedaan, precies wat ik zocht voor mijn halve over4 a 5 weken.

Leuk zo”n foto, ik zie nu pas dat de sponsen nog steeds in mijn trisuit hangen haha! Ja ik was gaar…

Focus op die halve nu, een paar drukke en uitdagende trainingsweken staan voor de deur. Ik heb er zin in! 🙂

Blij met een finish! Blij met mijn tijd! Blij met de ervaring van de afgelopen maanden :)!