Vizier op mijn volgende uitdaging, migraine en weg met die schulden! (2/2) (WB)

Een afspraak bij een bikefitter volgt, ik weet dat ik erg toe ben aan een andere fiets. Althans onze portemonnee zegt van niet kan ik beter zeggen, want wij zijn net uit de schulden. Nou weet ik zeker dat er mensen zijn die denken, heb jij schulden gehad dan? Ja weet je nog? Die kleine bakkerij ”Bakker en Janse” vorig jaar? Waar wij zoveel liefde en werk in hebben gestoken? Die werd genekt door een verbouwing van de gemeente. Met als dank een schuld die uiteraard afbetaalt moest worden. We zijn nu een jaar verder, en geloof me toen de beslissing was genomen om te stoppen met de zaak hebben wij het erg zwaar gehad… Zeker toen de auto ook nog een flinke reparatie moest hebben… Hopen op een volle spaar kaart van de lokale supermarkt of veel lege flessen zodat er boodschappen konden komen was toch echt wel het diepte punt en gewoon heel erg klote. Thank god had ik toen nog steeds mijn fulltime baan die ik tijdens de zaak ook had, en had Iris binnen een week ander werk. Goed veel meer woorden wil ik hier niet aan vuil maken, we hebben veel geleerd, helaas meer minder goeie dan goeie dingen.

8 Maanden hebben we mogen genieten van deze uitdaging.

Een nieuwe fiets kan gewoon nog niet. Dus wat zijn de opties? Uit deze de max gaan halen, en dat kan dankzij deze afspraak. Ik ben een dikke 4 uur bij deze man geweest, begon in het begin een beetje sceptisch te worden en was bang voor een of andere verkoper. (Zeker omdat wij niet veel te besteden hebben, en ik toch echt mijn trainingen bij tri2one boven aan mijn lijstje heb staan) Toen hij begon met ”Meerdere triatleten zijn hier geweest, en die fietsten na 3 weken 10km sneller gemiddeld” Dacht ik… Ja natuurlijk joh! Goed, voordeel van de twijfel gegeven ik zat hier nou toch al. De beste man begint, legt veel over zichzelf uit en wat we gaan doen. At last dacht ik, praatjes vullen geen gaatjes laat maar zien wat je kan. Hij begint en ik was na 5 minuten verkocht! De beste man was met zoveel liefde en passie aan het werk, de eerlijkheid straalde er van af. Een afspraak die gepland stond voor 2 uren, duurde uiteindelijk 4 uur. Het resultaat? Ik kan veel meer uit mijn fiets halen, zit een stuk comfortabeler. En ik geniet van de data die hij mij kon laten zien, testje hier, testje daar, stuurtje sus, pedaaltje zo heerlijk! We plannen een volgende afspraak aangezien ik een test zadel mee krijg, en de beste man vertelt mij nog ff dat ik waarschijnlijk wel erg zal moeten wennen aan de nieuwe houding. En misschien wel flink wat spierpijn zal houden voor de komende dagen, ik begin te lachen, en denk wat een grapjas! Nee serieus zegt hij, mijn mond valt open… Stotterend krijg ik het toch half mijn mond uit, ”Meent u dit?” De man lacht, en ik denk ”Oh gelukkig toch een grapje” Ja zeker! … Het besef dringt tot me door, het is nu Woensdag, morgen een fiets training, dan is het donderdag. Dag van spierpijn vrijdag, dag van wedstrijd ZONDAG. Een kleine rekensom en je weet hoeveel herstel dagen of beter gezegd hoeveel herstel uren ik heb… Hoe in vredesnaam heb ik dit weer zo achterlijk kunnen plannen… Goed ik kon me er of nog drukker om gaan maken, of kijken of het echt zo was.

Genieten!

Ik moest die dag nog trainen, even warm fietsen om vervolgens een goed uur te gaan hardlopen. En die kop leeg maken. De dag erna mijn fiets training gedaan, en geloof het of niet. Ik kwam een stuk hoger in mijn snelheden te zitten. Ik denk nog die man had dus gelijk… Daar waar ik hem voor gek verklaarde haha! En bedenk me op hetzelfde moment, als dit klopt zal die spierpijn ook wel kloppen… En dat klopte ook, natuurlijk het zal ook eens een keer mee zitten he! Gelukkig kan ik dit door het geplande schema de dag voor raceday er goed uit fietsen. En kan ik op race day fris aan de start beginnen. Tenminste daar leek het de Zaterdag ochtend nog op, leek ja…

Ik moest diezelfde dag nog werken, 21.00u klaar snel naar huis en niet veel later naar bed. Althans dat was de bedoeling, tot ik tijdens het omkleden in mijn linker oog hoek wazig zicht krijg… Oke ik heb al heel lang geen migraine aanval gehad, en dat wil ik graag zo houden denk ik nog. Ik haast me naar de auto, en merk dat mijn rechter ook begint. Shit just got real ik weet genoeg (Ja een ritje naar de dokterswacht vorig jaar heeft mij veel geleerd 😉 ), zo beginnen mijn migraine aanvallen altijd. Natuurlijk net nu, op de vooravond van je volgende race day. Gelukkig heb ik altijd mijn medicijnen bij me hier voor, ik neem ze en haast me naar huis. Eenmaal thuis, kan ik het licht in huis niet verdragen. Ik baal als een stekker, had Iris zowat heel de week al niet gezien door trainingen en werk, ik kom nu thuis en vlieg mijn bed in. En schreeuw nog naar Iris als ik me morgen zo voel gaan we niet punt! Alles had ze klaar gezet voor race day, we konden zo ons bed uitrollen en naar Klazienaveen gaan. Emotioneel als Iris is, sluit ze af komt naar me toe, ”Het zit ook nooit mee he…” Meer kan ik me van die avond niet herinneren. Wel wordt ik wakker met de gedachte mij zo niet uit het veld te laten slaan… Concentreren deed pijn, omkijken deed pijn, en de veel besproken ”man met de hamer” zat nog steeds op mijn hoofd om te rammen. Ja dit was een heftige aanval, als je hem na 10 uur slaap nog steeds voelt.

What to do? Al dat werk voor niks laten zijn of gewoon gaan en maak er maar het beste van? Twijfel… Tot een gedachte mij te binnen schiet… Er zijn zoveel mensen die niet meer kunnen doen wat ze altijd deden door een aandoening, ongeluk, of wat dan ook waaronder mensen die dichtbij mij staan. En ik? Ik heb alleen maar wat pijn in mijn hoofd en ben verder fit. Waar wacht je nog op!

Klazienaveen 2019

Op naar Klazienaveen! Ik ben alle stress kwijt, alle gedachtes. Iris ziet de opluchting in mij, en zegt nog ”je bent er klaar voor he?” Ik lust deze uitdaging rauw. De top van Nederland loopt hier rond, tijd om mezelf hieraan te gaan wagen. Een groot kanonsschot volgt en we kunnen los! Ik vervloek mijn wetsuit nog even,(Mijn hele postuur veranderd, in een heel rap tempo en dat maakt mijn wetsuit veel en veel te groot…) en zie vervolgens boven aan die gracht, Iris mee lopen of naja dribbelen? In ieder geval haar best doen om mee te komen. En ik denk nog, joh doe es ff normaal en relax, zo snel zwem ik niet. Maar dat deed ik dus wel, ik begin me te ergeren aan het tempo van de racers voor mij. Wil er omheen en uiteindelijk lukt dat ook! Lekker door zwemmen, ja haha! Ik en lekker door zwemmen zonder gezeik, wie had dat gedacht haha! Uiteindelijk kom ik na een klein halfuur het water uit, geen kramp… Die kreeg ik tijdens het hardlopen naar T1, gelukkig was het maar heel even. En hoor ik nog iemand uit het publiek schreeuwen, kom op joh! Je moet nog fietsen en lopen! Je meent het? Denk ik nog enlachend kom ik T1 in, snel door wisselen en mijn fiets op. Iris die zo snel als ze kon achter me aan gerend was schreeuwt me nog na, dat ik bij de kopgroep zit. Lekker gevoel zeg!

Eindelijk mijn ritme kunnen vinden en tempo kunnen zetten!

Tijd om te doen waar ik me sterk in voel, en dat blijkt! Ik wist dat de rode nummers de halve NK afstand deden. Ik was zelf geel vanwege de OD, ik zie niks geels om me heen. Tijd om te rammen! Ik kon redelijk mee komen met de rode nummers, wisselde met veel kop om kop. En kreeg zelfs de vraag nog waarom doe jij mee aan de OD? De halve NK was ook wel wat voor jou geweest. Ik had geen flauw idee wie die man was en waar hij het over had, dit is tenslotte mijn 5e triathlon nog maar… En fietste lekker door. Aangekomen bij T2, staat Iris daar weer en die roept nog denk om je wissel. Wissel? Oh ja! Dat wat we hadden geoefend bij ons thuis en waar echt wel wat tijd in zat. Vlekkeloos voor de streep er af, fantastisch! Door naar het hardlopen, krijg ik nog een melding op mijn horloge 2 nieuwe records. Het zal wel denk ik, fietsen ging dus ook goed schijnt. Beter dan gedacht haha! Wat blijkt achteraf, de 47km uiteindelijk in anderhalf uur! Lekker 😀

In de laatste zwem meters nog zo veel mogelijk racers voor bij gaan.

Het hardlopen, een minder onderdeel. Ik weet dat ik het op de vorige 2 disciplines goed gedaan heb. En dat met zo’n week achter de rug, ik was al tevreden. Uitlopen, genieten van het publiek en de race. Ik kon racers bij houden die mee deden aan het NK, hoe vet!? Dat ik moest inleveren met het hardlopen was daarom geen straf. Ik loop de 10k in iets meer dan een uur. Blij aan de finish! Dit ging toch best gemakkelijk, lekker vertrouwen getankt en vizier op Maastricht voor mijn 2e OD! 🙂

Heerlijk uitlopen.

Vizier op mijn volgende uitdaging, migraine en eindelijk weg met die schulden! (1/2) (WB)

Na Rotterdam was het wel duidelijk, de sprint afstanden, ja daar was ik wel klaar mee. Ik ben iemand van de langere afstanden, altijd al geweest maar goed ik miste wat ervaring haha! Mijn volgende uitdaging in aanloop naar mijn halve in september stond over 2 weken voor de deur. Mijn eerste OD (olympic distance) 1500 meter zwemmen, 40km fietsen (in dit geval 47) en 10km hardlopen. Aan de planning was te zien dat ik een normale trainingsweek tegemoet ging, en daarna een iets rustigere week. Gevolgd door raceweek, een week die een stuk rustiger is wat extra rust en trainingen die totaal niet intensief zijn.

Tri Rotterdam 2019

Gemotiveerd tot op het bot! Maar vooral ook blij, even het gas er af. De afgelopen weken zat letterlijk alles tegen, even een moment van rust wat goed van pas kwam. Van stress en zenuwen was geen enkele schijn zelfs niet tot een week er voor. Elke voorbereiding voor elk evenement liep tot nu toe haaks op wat er gepland stond dus ja… Die gingen eigenlijk toch allemaal wel goed. En dat schept ook vertrouwen.

De eerste week vloog voorbij, lekker uit zwemmen op de maandag. Waar ze nu een aparte baan leggen zodra ik gesignaleerd wordt bij de ingang haha! De oudjes zijn mij een beetje zat denk ik 😉 Lekker uitzwemmen trouwens? Ja! Sinds de sprint evenementen is mijn zwemmen vooruit geschoten, of ik heb een knop om kunnen draaien maar goed wat het ook mag zijn het is een stuk beter! Hard werken loont, en dit is het bewijs. Ik heb van 1 van mijn zwakkere disciplines een sterk punt kunnen maken.

Tri Rotterdam 2019

Niet dat het nu dood simpel is, echt niet het blijft voor mij een van de moeilijkste disciplines. Ik wordt nog steeds zenuwachtig als ik aan een ”wasmachine” denk tijdens de start, het koude water die je lijf/ademhaling in een shock brengt. Dat koude water was ik helemaal klaar mee, je kan denken ach een wetsuit joh stel je niet aan, maar je ademhaling moeten zoeken tijdens zo’n temperatuur verschil is heel erg naar. Te bedenken dat ik met -15 buiten nog in een t-shirt loop, maar aan koud water een hekel heb is heel erg raar. Toch is het zo… Dat koude water? Iets wat getraind moest worden vond ik zelf, elke race beginnen met een achterstand kan gewoon niet vond ik. Ik weet dat menig persoon mij voor gek verklaard haha! Maar hey! Het werkt voor mij en dat doet het nog steeds. Namelijk ijskoud douchen en dan zonder wetsuit ja haha! 😉 Dit zorgt voor mijn gevoel voor het zelfde effect, maar na een paar weken kan ik er beter mee om gaan. En dat is te merken!

De tweede week was een rustweek, een week om op te laden. Heel veel slapen, bij tanken. Trainingen die niet intensief zijn, en zeker ook niet veel. Geen dagen van 5.00u op, en 23.00 je nest in, fantastisch even uit die trainingscyclus gehaald worden.

Trainingsritje

Door naar raceweek! Helemaal opgeladen van de week er voor, was het tijd om te knallen, althans dat vond ik. Mijn coach en schema niet… Logisch! Maar goed helemaal opgeladen, moet het er ook weer uit. En als je dan 6 dagen moet wachten tot race day… Tsja je raad het al, elke training to the max willen doen, maar dat mocht niet vanwege de aankomende race haha! Willem verveelde zich dus kapot… Irriteert zich aan heel veel dingen, een klein stukje fietsen dan? Of beter! Op de fiets naar mijn werk! 35Km is peanuts, ff door raggen dan ben ik er nog eerder ook en hoef ik ook niet lang op de fiets te zitten, moet kunnen toch? Ik zeg win-win situatie! Iris kijkt mijn schema na, en geeft mij vervolgens een duidelijk preek haha! Ik heb me te houden aan mijn schema’s, gelijk heeft ze ook alleen het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik weet natuurlijk ook wel dat dit is waar je het voor doet, maar het is niet alleen maar een fysieke kwestie. Mentaal wordt ik toch ook echt wel getraind. Achteraf lach je hier om haha! Maar zo gaan de dingen wel momenteel haha!

Een ritje SEH en 3 races. In 1 week tijd… (WB)

Mijn eerste race sinds de Feanster 40 staat gepland. Sterker nog in deze week heb ik er 3 gepland staan! Gemotiveerd tot op het bot! Mijn doel is om in 2020 een volledige Ironman te gaan doen, voor daarna heb ik ook al het nodige in mijn hoofd zitten. Maar first things first! Voor die Ironman zal er ook ervaring moeten komen in evenementen, je raad het al… Welke ervaring ? Genoeg trainings ervaring, maar met evenementen… Welke evenementen? Het wordt tijd om hier wat aan te doen, een training is zo verschillend met een evenement. Geen grote afstanden, puur alleen voor de ervaring dat was het plan een paar maanden terug al toen ik me hier voor inschreef. De afstanden waren korter dan mijn trainingen en ik dacht ”Ach dat moet makkelijk kunnen”. Ik denk dat menig trainer mij dit ten zeerste had afgeraden… Oh wacht dat gebeurde ook haha! Te veel races, maar wat is belangrijker? Heel veel getraind hebben en de kans groot dat er op het moment dat je mag, er niks uit de verf komt? Of toch ook echt wel ervaring op doen, weten wat je kan verwachten en misschien nog wel belangrijker hier op in kunnen spelen? Wij kozen dat laatste!

Feanster 40 (8 Juli, 2019)

Goed ik dwaal af… 3 Races in 1 week tijd dus. (16 Juli, 2018 Zondag) Zandvoort, gevolgd door (18 Juli, 2018 Dinsdag) de jaarlijkse (5km) run in het dorp om daarna af te sluiten in Rotterdam (Zondag 23 Juli, 2018) met nog een triathlon. Zandvoort was echt heel erg vet! 750 meter zwemmen in de Noordzee, met hoge golven! Compleet nieuw voor mij, dat is precies waar ik dit alles voor deed. Zenuwachtig zeker, heel erg zelfs! Ik had nog maar 1x in open water gezwommen… Wel te verstaan rustig open water. Te bedenken dat de 2e keer gelijk in zo’n zee was, want het stormde redelijk die dag gaf flink wat spanning. Maar het was het allemaal waard! Vervolgens een dikke 20km fietsen over het circuit park in Zandvoort, heel erg leuk! Fietsen lig mij gewoon het beste, gelukkig is dit van de 3 disciplines ook de langste haha! Om af te sluiten met 5km hardlopen over de boulevard, dat uitzicht… Genieten! Zelfs nog een paar records voor mezelf neer kunnen zetten, en als kreeft terug te keren in Friesland.

Zandvoort (16 Juni, 2019)

Veel tijd om hier van na te genieten was er niet, de dag er na weer werken, trainen en een afspraak met de diëtist. Het is 9 uur sochtend’s, Iris appt me dat ze naar huis gaat. Omdat ze zich niet lekker voelt, al een tijdje niet. Eenmaal thuis gelijk de huisarts gebeld, dus ik hou mijn telefoon in de gaten. Iets wat me normaal gestolen kan worden op werk. Ze appt gelijk weer, dat ze eigenlijk per direct moest komen… Goed dacht ik, aan de andere kant meestal als je belt hebben ze geen tijd. Een halfuur later wordt ik gebeld, dit kan niet heel erg goed zijn bedenk ik me. ”Kun je me halen, ik moet zo snel mogelijk naar de spoed eisende hulp.” Huh? Hoezo? En veel meer kwam er bij mij ook niet uit. Ik bedenk me niet, meld het bij mijn baas en spring de auto in. Iris had de klachten van een hersenbloeding, weet je wel zo een die mijn zus gehad heeft, en oh ja mijn moeder ook. Onderweg naar de huisarts bedenk ik me nog, dit zal toch niet de derde in mijn leven zijn he… Goed niet te lang over na denken, eenmaal bij de huisarts haal ik Iris en rijden we door naar de SEH. Gek is dat he? Wanneer je daar binnen loopt, en je alles precies weer voor je ziet zoals het vorig jaar met mijn moeder was… Wat zeg ik, nog geen jaar geleden. Iris wordt gesettled in een kamer, een kamer die precies tegenover de kamer ligt waar mijn moeder vorig jaar werd opgenomen. Alles schiet door me heen, ”laat het mee vallen we weten nog niks…” ”Straks raak ik haar ook kwijt…” ”wat een kut leven” Waren onder andere mijn gedachten. Een goeie 2 uur later weten we eindelijk meer, en blijkt ze een atypisch migraine aanval gehad te hebben. Om het even in jip en janneke taal te doen, ze had een hele erge migraine aanval, maar dan met de symptomen van een hersenbloeding. Gelukkig maar! Al is het nog niet fijn, maargoed een hele opluchting dat snap je wel. Veel rust nemen, in de gaten houden en flinke medicijnen moeten gaan helpen. Opgelucht zoals wij waren reden we naar huis, ik besluit mijn werk dag gewoon weer op te pakken en Iris pakt haar rust. Gaan de weg de dag merk ik dat de adrenaline begint uit te werken, ik raak in een enorme dip, vermoeid, kapot, gesloopt. Maar wat moest ik dan? Op pakken van ons gewone ritme leek mij het beste, Iris pakt haar rust en ik ga verder met waar ik gebleven was. Dat was… Wat was het ook al weer ? Oh ja morgen een 5 km race, en zondag een triathlon. Blegh… Helemaal geen zin meer, mijn lijf is verrot, mijn voorbereiding naar de klote, en de motivatie… Welke motivatie?

Marathon Rotterdam 2019

Ik besef me dat mijn knop zo snel mogelijk om moet om door te gaan, een goed en positief gesprek bij de diëtist helpt daarin enorm. En dan is het dinsdag, de 5km loop ik had me zo voorgenomen om mezelf te revancheren na vorig jaar. Echter was de motivatie nog niet echt denderend, en ik merk dat de klap toch nog wel zijn impact heeft. Toch lukt het me om beduidend beter te lopen dan vorig jaar, en mijn tijd van vorig te verbeteren met 5/6 minuten. Missie geslaagd, al had ik er meer van gehoopt. Aan de andere kant, gezien de vorige dag heb ik niks te klagen. En de voorbereiding, of naja welke voorbereiding?

Harkemarun 2019

Normaal baal ik er van als een evenement voorbij is… Maanden van training, en het is afgelopen binnen een dag. Maar bij deze was ik blij dat het voorbij was. Gewoon omdat het al zo’n rare week was voor ons. Tijd om verder te kijken, zondag staat voorlopig de laatste triathlon gepland tot aan mijn olympic distance in Klazienaveen. Plan is om deze in Rotterdam nog te doen, en daarna echt alle focus op Klazienaveen. En om aan deze niet te zwaar gaan wegen, genieten en finishen. En bovenal niet te zwaar voor je zelf maken, het is namelijk al bij de 30 graden. En de dag er voor nog 70km gefietst, dit met een voorbereiding die naar de galamiezen is, je raad het al… Ik vond het wel best. Het zwemmen ging prima, ik zwom redelijk vooraan hier en daar een stomp, tot dat iemand per ongeluk mijn bril af stompt en op dat moment een kramp scheut krijg in mijn hamstring. Goed herstellen en door gaan… Wederom je ritme vinden, nog zo’n 200meter, eenmaal bij het einde wil ik het water uit. En gues what? Wederom kramp! Verdorie! Nog nooit last van gehad, echt nog nooit! Hoe kon dit nou? De training van de dag ervoor? Te weinig gedronken? Wat me overigens heel sterk lijkt, maar goed je weet het niet het was warm. Of misschien toch de stress en spanning van afgelopen maandag? De kramp trekt redelijk weg, na een paar minuten, en ik kan eindelijk gaan staan. Je wissel naar de knoppen, ontiegelijk veel tijd verloren en maar hopen dat je hem kan af maken zonder al te veel kramp en zonder blessures. Op het moment dat ik naar mijn fiets loop wordt ik aangemoedigd uit een onverwachte hoek, krijg ik nog een paar tips naar mijn hoofd geslingerd. En bovenal wordt er succes toegewenst! De mooie dingen 🙂 Ik besluit het fietsen rustig op te pakken, kijken wat mijn hamstring trekt, in dien mogelijk op voeren. Dit ging aardig, niet zoals gewend maar zeker niet slecht. En het belangrijkste geen last van mijn hamstring. Door naar het hardlopen, wist ik dat ik het zou halen. Ongeacht mijn tijd of wat dan ook, uitlopen zonder verdere problemen was het doel. En dat was geslaagd!

Tri- Rotterdam 2019

De nodige ervaring op gedaan, mezelf weer een enorme test gegeven en flink wat ervaring rijker. Het kost wat maar dan heb je ook wat 😉 Een normale trainingsweek volgt, even geen races hoe fijn! Klaar voor Klazienaveen, nog 2 weekjes! 🙂

Daar zijn we weer! (WB)

Na mijn eerste triathlon in September afgelopen jaar, heb ik vrij weinig laten horen. Zeg maar gerust niks. Af en toe op Facebook iets en dat was het wel. De verhalen van toen en de aanloop naar mijn eerste triathlon vorig jaar weten de meesten nog wel. Korte samenvatting, ik verloor in zo’n 6 jaar tijd 55/60kg en ben nu met een compleet nieuwe uitdaging bezig. Namelijk om in 2020 een volledige Ironman te voltooien (4km zwemmen, 180km fietsen en een marathon hardlopen) ja in 1 dag, wil je een officiële finisher zijn dan moet het binnen de 16 uur. Het liefst nog sneller 😉

Zwefilo Gorredijk 2018 (1/8e) 1:45:20

Na mijn eerste 8e triathlon (een 8e deel van een hele triathlon) in september moest er toch echt wat veranderen wou ik dit gaan realiseren. Tsja de foto hierboven spreekt boekdelen 😉 Gesloopt en dat voor 500meter zwemmen, 20km fietsen en 5km hardlopen, ja het was dan mijn eerste maar wil ik mijn doel bereiken moet het toch echt anders. Samen met mijn vriendin gingen we opzoek naar een coach, iemand met verstand van zaken op dit gebied, sterker nog iemand die mij wou helpen hierin. Redelijk snel gevonden, een eerste afspraak en we waren gelijk om! Dichtbij was het niet, maar zeker de moeite waard!

Vo2-Max @Tri2one.

Een inspannings-test volgde en we konden los. Eindelijk! Eindelijk iemand die mij kon gaan helpen. Blij ei als ik was, niet wetend dat sommige trainingen echt de max van mij zouden vragen zeker in het begin. Een rooster volgde, ja net zo 1 als voor je werk, maar nu voor je sport. O ja, ook nog eens naast je werk uiteraard 😉 Super! Een uitdaging dacht ik, probeer dit maar eens te gaan plannen. We begonnen met zo’n 8 uur per week qua training, en daarnaast nog 40 uur werken. Mijn god hoe moet ik dit plannen, vroeg opstaan was helemaal niks voor mij. Niet gek voor iemand die in de horeca werkt, het was altijd een mooi excuus. Met de nadruk op ”was”. Nu 9 maanden van training verder en o ja! Niet te vergeten de mooiste Marathon van Nederland achter mijn naam te hebben gezet, lach ik hier om. Niet dat het nu allemaal super easy is, maar zeker na 9 maanden wel een stuk makkelijker! Een compleet nieuw ritme opzetten, verschrikkelijk! Alsof je alles weer opnieuw moet gaan leren… Andere manier van eten, honger hebben terwijl je juist wil afvallen… Shakes, eiwitten, koolhydraten glycogeen zo maar wat termen die naar mijn kop gesmeten werden. Wist ik veel, ik had maar een doel voor ogen. En hoe ik daar zou gaan komen interesseerde mij vrij weinig.

Een mentale strijd, prima tijd op de halve. Toen begonnen de pijntjes en de kramp. Ik wou de pijn ervaren die een volledige marathon zou geven, ik nam mezelf voor: de pijn hiervan zal 1/3e zijn van een complete triathlon. Missie geslaagd #demooiste. (07-04-19 5:17:20)

Die 9 maanden hebben mij veel ervaring gegeven, en vooral ook veel laten leren. Ik ben de mensen die mij hierin hebben geholpen zeer dankbaar! En ik durf te zeggen dat ze mij zelfs een ander persoon hebben gemaakt(positief). Maar goed door naar dit seizoen. Mijn eerste triathlon seizoen is begonnen, gebrand op revanche van mijn laatste triathlon. Een nieuwe 0 meting, mijn eerste triathlon dit seizoen heb ik gedaan en is nog vers. De feanster 40, 1/4e triathlon slechts 1km verderop van mijn woonplaats. De ultieme plek om te laten zien wat die 9 maanden mij gebracht hebben. Dik en dik tevreden, 2x zo snel met mijn zwemtijd dan toen in September. Fietsen? Ik heb die pedalen van mijn fiets af geramd! Sterker nog, ik had een tijd neer gezet en die behoorde tot een van de snelsten qua fiets tijd. Het hardlopen? Wat zal ik zeggen? Meer verwacht? Of toch niet… Ik weet het niet, je hoopt altijd op meer. Ik weet dat ik veel beter kan dan wat ik heb neer gezet daar. Maar soms moet je ook kijken naar de andere dingen. Mijn eerste triathlon dit seizoen, een nieuwe 0 meting, spanning voor het onbekende, maar vooral jezelf willen bewijzen en jezelf een ongekende druk opleggen. Iets waar ik ook echt mee moet stoppen… Terug kijkend was het super! Maar zeker niet voor de volle 100% tevreden, of ik dat ooit zal worden over mezelf zal blijken.

Feanster 40 2019 2:20:41 (1/4e)